Seizoenswerk in Frankrijk

door | mei 13, 2016 | Arbeidsmarkt, Arbeidsrecht, Baan zoeken

Voor seizoenswerk in Frankrijk gelden bepaalde regels voor de werkgever. Hebt u een bedrijf dat behoefte heeft aan tijdelijke krachten, dan moet u rekening houden met een aantal verplichtingen. Het gaat vaak om tijdelijke krachten in de zomerperiode, hulp op de camping, in andere takken van toerisme of bij het druivenplukken.

Wat de aard en de duur van het contract ook is, het is een verplichting van de werkgever om een โ€œdรฉclaration prรฉalable dโ€™embauche (DPAE)โ€ in te dienen. Deze DPAE moet door het bedrijf worden opgestuurd aan de Urssaf voordat men iemand in dienst neemt.

Zo is er bijvoorbeeld het contrat vendanges, om iemand tijdelijk voor de druivenpluk aan te nemen. De duur is in principe 1 maand, maar er kunnen meerdere maandcontracten achter elkaar worden afgesloten, met dezelfde werkgever of een andere, maximaal twee per kalenderjaar.

Dit soort contract is een uitzondering op de arbeidswetgeving. Iedereen kan er gebruik van maken, ook werknemers die op betaalde vakantie zijn en ambtenaren.

Stages

In de zomer mogen bedrijven ook stagiaires aannemen in het kader van een leerprogramma op school of universiteit. Het werk van een stagiaire mag echter niet het werk van een werknemer vervangen, een permanente taak vervullen of een tijdelijke uitbreiding van het bedrijf opvangen of seizoensgebondenย n vervullen.

Voor stagiaires die geen arbeidscontract hebben hoeft geen DPAE te worden ingediend. Wel moet er een stagecontract worden afgesloten tussen de stagiaire, het bedrijf en de onderwijsinstelling. Het bedrijf moet een lijst van afgesloten stagecontracten bijhouden. Vanaf twee maanden stage moet de stagiaire een stagevergoeding ontvangen.

Scholierenbaantjes

Vanaf 14 jaar kunnen jongeren voor een vakantiebaantje aangenomen worden. Als ze jonger dan 16 jaar zijn moete ze wel een minimum aantal schoolvakantiedagen houden. Ook zijn er bepaalde regels te respecteren: de vorm van het contract, een medisch onderzoek voor het in diensttreden, bepaalde aangepaste arbeidsomstandigheden, een minimumloon, uitbetalen van niet-gebruikte vrije dagen aan het einde van het contract en werktijden.

Let op: voordat een jongere tussen de 14 en 16 jaar kan worden aangenomen moet er toestemming worden gevraagd aan de arbeidsinspecteur, 15 dagen voor het in diensttreden. In de aanvraag moet aangegeven worden: de duur van het contract, de aard en de omstandigheden van het werk, de werkuren en de beloning. Ook moet er een schriftelijke toestemming van de wettelijke vertegenwoordiger van de jongere worden bijgevoegd. Jongeren tussen de 14 en 16 jaar mogen alleen werken in de vakantie als die vakantie minimaal 2 weken duurt. De werkperiode mag dan maximaal de helft van de vakantie beslaan.

Hebt u chambres dโ€™hotes of een camping en wilt u een Nederlandse jongere aannemen als vakantiekracht, dan valt deze tijdelijke werknemer ook onder de Franse arbeidswetgeving.

Let op: het aanbieden van werk tegen kost en inwoning is in Frankrijk verboden.

Categorieรซn

Gerelateerde berichten

L’Art de Vivre: ontdek de Franse levenskunst

L’art de vivre ร  la franรงaise is voor veel Nederlanders in Frankrijk geen marketingterm maar dagelijkse praktijk: het ritueel rond eten, de convivialitรฉ die verder gaat dan het Nederlandse ‘gezellig’, huis en tuin als levensproject, woningen met karakter, en een samenleving waarin vrijheid, debat en engagement vanzelfsprekend zijn.

Dat beeld verdient twee correcties. De eerste is sociaal: de levenskunst is ongelijk verdeeld. Tijdsdruk, onzeker werk en woonstress nemen toe in lagere inkomensgroepen, ploegendiensten en zorg laten steeds minder ruimte voor het gezamenlijke repas, hechte dorpsgemeenschappen sluiten nieuwkomers vaak jarenlang informeel buiten, oude panden brengen zware onderhouds- en energielasten mee, en de Franse strijdbaarheid vertaalt zich in stakingen en polarisatie die het dagelijks leven kunnen ontwrichten.

De tweede correctie is geografisch. In Parijs en de banlieues zijn lange lunches, vaste buurtwinkels en sociale vertraging grotendeels verdwenen, terwijl veel van de klassieke beelden juist standhouden in kleinere steden en op het platteland. Convivialitรฉ is in de hoofdstad netwerk- en beroepsgebonden, daarbuiten buurtgebonden. Het woningcontrast is het scherpst: een landgoed in de Creuse tegenover een chambre de bonne van vijftien vierkante meter in Parijs.

De conclusie: je hoeft je Nederlandse identiteit niet op te geven om van Frankrijk te genieten, maar de overgang vraagt realisme, geduld en praktische kennis. Het Franse leven krijgt zijn betekenis vooral in de lokale gemeenschap, aan de bar van het cafรฉ, tussen buren, in het dorp.