Is het internationaal (Europees) testament een zorg minder voor de nabestaanden?

door | mei 31, 2017 | Erfrecht en familierecht, Juridisch, Leven

Een door u zelf geschreven Frans testament? Ja, dat kan nog steeds voor het Franse erfrecht, doch het Nederlands erfrecht erkent dit niet.

Dagelijks word ik gebeld door wanhopige erfgenamen die niet over de spreekwoordelijke Franse muur heen komen. Die, ondanks vele mails en telefoontjes, nagenoeg of in het geheel geen contact krijgen met de Franse notaris.

Ook hoor ik veelvuldig dat โ€“ na een eerste positief gesprek met de notaris โ€“ er radiostilte ontstaat. โ€œHet lijkt wel alsof hij ons niet wil spreken, en dat terwijl we zoโ€™n fijn gesprek hebben gehad.โ€

In het merendeel van de gevallen kan ik โ€“ door een telefoontje of e-mail van โ€œnotaire ร ย notaireโ€ โ€“ de zaak weer terug op de rails zetten, maar soms lukt het ook mij niet en kan ik niet anders dan adviseren om naar een andere notaris te gaan waarvan ik weet dat ze hun organisatie wel goed op orde hebben en kennis van zaken hebben.

Sinds 17 augustus 2015 kan bovenstaand probleem voor uw nabestaanden verleden tijd zijn. Door een goed doordacht internationaal (Europees) testament kiest u namelijk niet alleen voor het toepasselijk erfrecht, maar bepaalt u ook door wie de erfenis moet worden afgewikkeld. Dus u kiest niet alleen voor het Nederlands erfrecht, maar ook voor een volledige afwikkeling vanuit Nederland.

Dit is wel zo makkelijk voor uw nabestaanden, die in de meeste gevallen, de Franse taal (nagenoeg) niet machtig zijn. Zij kunnen gewoon in hun eigen taal communiceren. Ook scheelt het een hoop kosten en tijd, aangezien de vele vertalingen, apostilles, legeskosten, uittreksels van de gemeente en alle andere documenten die in Frankrijk van uw nabestaanden gevraagd worden, niet meer nodig zijn.

Let er wel op dat bepaalde praktische zaken nog wel in Frankrijk moeten worden afgewerkt, zoals bijvoorbeeld bankrekeningen op naam zetten of inschrijven Franse Kamers van Koophandel of Franse kadasters. Dus helemaal af van de Franse bureaucratie zijn uw nabestaanden niet, maar wel een heel stuk minder.

 

Categorieรซn

Gerelateerde berichten

L’Art de Vivre: ontdek de Franse levenskunst

L’art de vivre ร  la franรงaise is voor veel Nederlanders in Frankrijk geen marketingterm maar dagelijkse praktijk: het ritueel rond eten, de convivialitรฉ die verder gaat dan het Nederlandse ‘gezellig’, huis en tuin als levensproject, woningen met karakter, en een samenleving waarin vrijheid, debat en engagement vanzelfsprekend zijn.

Dat beeld verdient twee correcties. De eerste is sociaal: de levenskunst is ongelijk verdeeld. Tijdsdruk, onzeker werk en woonstress nemen toe in lagere inkomensgroepen, ploegendiensten en zorg laten steeds minder ruimte voor het gezamenlijke repas, hechte dorpsgemeenschappen sluiten nieuwkomers vaak jarenlang informeel buiten, oude panden brengen zware onderhouds- en energielasten mee, en de Franse strijdbaarheid vertaalt zich in stakingen en polarisatie die het dagelijks leven kunnen ontwrichten.

De tweede correctie is geografisch. In Parijs en de banlieues zijn lange lunches, vaste buurtwinkels en sociale vertraging grotendeels verdwenen, terwijl veel van de klassieke beelden juist standhouden in kleinere steden en op het platteland. Convivialitรฉ is in de hoofdstad netwerk- en beroepsgebonden, daarbuiten buurtgebonden. Het woningcontrast is het scherpst: een landgoed in de Creuse tegenover een chambre de bonne van vijftien vierkante meter in Parijs.

De conclusie: je hoeft je Nederlandse identiteit niet op te geven om van Frankrijk te genieten, maar de overgang vraagt realisme, geduld en praktische kennis. Het Franse leven krijgt zijn betekenis vooral in de lokale gemeenschap, aan de bar van het cafรฉ, tussen buren, in het dorp.

โ˜• Cafรฉ Claude