Het gaat nog steeds niet goed in Frankrijk, onrust stijgt

Bonnets rouges
Werd aanvankelijk – in 2008 – de mondiale en economische crisis geweten aan het schaamteloze gedrag van de traders op de internationale financiële markten en het graaigedrag van de banken, nu tekent zich bij het voortduren van de crisis het patroon af dat de schuld niet meer meer alleen aan buitenlandse factoren kan worden toegeschreven.

In Frankrijk leven nu twee kampen: de politieke en economische leiders, die de binnenlandse problemen wijten aan macro-economisch kwesties zoals de immense overheidsschuld, het te weinig groeiende binnenlandse product, de matige productiviteit en de tanende concurrentiekracht. De vaak elitaire bestuurders van overheden en grote ondernemingen denken in dergelijke ruime abstracties. De kloof met het dagelijkse leven, de achterblijvende koopkracht, de toenemende armoede, de stijgende werkloosheid is nog even groot. Het werkende volksdeel in moeilijkheden blijkt steeds meer ontevreden te zijn over het falende regeringsbeleid van de immer aarzelende François Hollande, opvolger van de drukte makende Nicolas Sarkozy die er ook niets van bakte.
De onvrede moet een uitweg vinden, niet alleen via geuite opvattingen in opiniepeilingen, maar de laatste weken kennelijk evenzeer door middel van meer fysieke vormen van protesten. De politieke partijen, voornamelijk gerecruteerd uit opgeklommen ambtenaren uit de hogere sociale milieus, en ook de vakbonden die veel aan gezag hebben verloren, zijn niet meer de uitlaatkleppen voor het teleurgestelde werkende deel van de Franse natie. Met voorbijgaan aan de traditionele rol van de vakorganisaties staan afzonderlijke groeperingen op, die luidruchtig van zich doen spreken en het toenemende ongeduld pogen te verwoorden. Nieuw voorbeeld daarvan zijn de Bonnets rouges (de Rode Mutsen, niet te verwarren met Roodkapje, de chaperone rouge). Deze Bretonse boeren voeren actie tegen de invoering van een milieubelasting op vrachtwagens en landbouwvoertuigen en zijn ook meer in het algemeen zeer ontevreden over het landbouwbeleid van de regering. Deze overheid probeert krachtiger op te treden tegen de enorme nitraatvervuilingen uit kunstmest die de plaatselijke intensieve veehouderij, varkens vooral, veroorzaakt met als gevolg de giftige algenvorming aan zee waarop de vervuilde rivieren uitkomen. In Parijs joelden zij het staatshoofd uit tijdens de kranslegging tijdens Armistice, de herdenking van de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog. Het optreden van de activisten is ongehoord in de Franse traditie van ordeverstoringen en volgt op de steeds heftiger kritiek op de zittende regering, waarvan de populariteit ongekende diepten heeft bereikt.
Openlijk wordt al vanuit eigen partij geroepen om kabinetswijzigingen en zelfs vervanging van premier Jean-Marc Ayrault, de algemeen als zwakke leider bekend staande eerste minister. Kanshebber voor de opvolging is de zeer populaire Manuel Valls, minister van Binnenlandse Zaken, die met zijn rechtsachtige opvattingen over werk en buitenlanders hoog staat in de sondages, de Franse opiniepeilingen. Twee derde van de bevolking zou wensen dat Hollande een nieuwe premier benoemt en ook zijn kabinet zal wijzigen. Valls zou meer oog en oor hebben voor de gevoelens van kiezers, bij links en zeker ook bij rechts. Als opvolger van de premier wordt ook nog genoemd de meer ervaren Martine Aubry, burgemeester van Lille en oud-leider van de Parti socialiste. Zij staat vooral bekend als de ‘moeder’ van de 35-urige werkweek. Bij alle rumoer rond zijn functioneren blijft Ayrault de kalmte zelf en blijft rekenen op de steun van de meerderheid van zijn partijgenoten in de Assemblée. ‘Ik heb een lastige taak te volbrengen’, aldus zijn eenvoudige reactie. En ook president Hollande lijkt geen aanstalten te maken om spoedig met personele wijzigingen van zijn ministersploeg te komen.

Reageren kan op het forum

©2018 Communities Abroad  |  infofrankrijk.com

DISCLAIMER

Login

of    

Forgot your details?

Create Account