Franse jongeren gefrustreerd

Afgelopen dinsdag zijn de eerste resultaten van een groot onderzoek met de naam ‘Génération quoi’ gepubliceerd. Een beeld wordt geschetst van een Franse jonge generatie die lijdt onder een maatschappij die de deuren voor haar gesloten houdt.

revolte
Het zelfbeeld van de jongeren van 18 tot 34 jaar is er een van een generatie die wordt opgeofferd, miskend en afgeschreven, aan wie de maatschappij en de arbeidsmarkt geen kansen biedt, en bij wie de frustratie wel eens explosief zou kunnen worden, aldus de resultaten van een groot onderzoek online door France Televisions in samenwerking met Le Monde en Europe 1, met als thema’s werk, liefde, familie en opleiding, waaraan meer dan 210 000 jongeren deelnamen. Het onderzoek schetst de gevolgen van de economische crisis, die volgens sociologen wel eens zouden kunnen leiden tot een revolte.

Pessimistisch toekomstbeeld
Maar liefst 33% van de jongeren zegt ervan overtuigd te zijn dat de economische crisis hun hele leven zal voortduren. De belofte van een sociale verbetering, die met elke generatie zou moeten plaatsvinden, is gebroken: 45% van de jongeren gelooft dat hun leven moeilijker zal zijn dan dat van hun ouders, en 43 % denkt dat het leven van hun kinderen nog slechter zal worden. Dit pessimisme is nog duidelijker bij werkloze jongeren en jongeren met een tijdelijke baan. ‘Ze hebben het onverdraaglijke gevoel dat hun toekomst in de handen van anderen ligt, dat hun lot afhankelijk is van een telefoontje, waardoor alle toekomstplannen geblokkeerd raken’, aldus jeugdsocioloog Cécile Van de Velde in Le Monde. Niet verbazingwekkend dus, dat 24% van deze jongeren denkt aan een vertrek naar het buitenland.

Werkwillig
Is de jeugd lui ? 81% van de ondervraagden zegt het hebben van werk zeer belangrijk te vinden in het leven. Slechts een kleine minderheid geeft aan zich te willen ‘behelpen’ en zeker niet in loondienst te willen. Het werk wordt niet alleen beschouwd als inkomensbron, maar ook als een manier om zich in het leven te kunnen ontplooien. 62% van de jongeren zegt gelukkig te zijn met het huidige werk. De arbeidsmarkt mag dan een gewenst doel zijn, hij is ook moeilijk toegankelijk: onder de jongeren van 18-25 jaar is 25% werkloos. 60% van de jongeren die wel werkt, vindt dat het salaris niet past bij de kwalificaties en 46 % vindt dat het werk niet past bij het opleidingsniveau.

Fout ligt bij de scholen
Om in Frankrijk een plaats in de maatschappij te hebben, moet je een sociale status hebben. En die laatste is alleen verkrijgbaar via een baan, die weer afhangt van een diploma, dat weer afhangt van de keuzemogelijkheden op het collège of op het lycée. Jongere Fransen zijn zich er scherp van bewust dat hun toekomst vaak al op 15-jarige leeftijd wordt bepaald, en dat een tweede kans zeer moeilijk te krijgen is. Een andere realiteit, die al net zo moeilijk te accepteren is, is het feit dat de school in hun ogen niet de kansen biedt die ze zou moeten bieden. Voor 61% van de ondervraagde jongeren biedt de school niet aan iedereen gelijke kansen. En tenslotte denkt 70% dat de Franse maatschappij jongeren niet de middelen biedt om te laten zien wat ze kunnen. In 2006 was dat nog maar 53%. Verder is een diploma geen garantie om werk te vinden dat in overeenstemming is met de geïnvesteerde studietijd.

Solidair met de ouders
In deze moeilijke economische tijden kunnen jongeren rekenen op hulp van hun ouders. Deze laatste zijn zich ervan bewust dat de toegang tot de arbeidsmarkt heel anders is dan die ze zelf hebben gekend in hun jeugd, en ze zijn dus bereid om financiële en morele steun te bieden. Meer dan de helft van de jongeren, zelfs jongeren die werken, krijgen financiële steun van hun ouders. Van deze laatste zijn er 89% trots op het leven van hun kinderen, en steunen 91% de keuze. De relatie met de ouders wordt door jongeren omschreven als ideaal (27%) of op zijn minst ‘cool’ ; heel wat anders dan de zeer gespannen relaties tussen ouders en kinderen die aan de wieg stonden van de beweging van mei ’68.

Rancuneus tegen eerdere generaties
Hebben jongeren over het algemeen een goede relatie met hun ouders, de generatie baby-boom wordt echter door 51% van hen verantwoordelijk gehouden voor hun huidige problemen. Volgens sociologen is dit een heel nieuw verschijnsel. Antwoorden van ondervraagde jongeren komen erop neer dat ze er genoeg van hebben voor het pensioen van de baby-boomers te moeten betalen, terwijl ze zelf niets zullen krijgen. Van afbreuk doen aan het pensioen van hun eigen ouders is geen sprake : ‘never bite the hand that feeds you…’

Opstand
Geen werk, of laag gekwalificeerd werk. Problemen om zelfstandig te wonen of om langetermijnplannen te maken zonder een vaste baan. Teleurgesteld dat de studie niet de toegangspoort vormt naar het gewenste werk. Deze gesloten deuren en het gebrek aan sociale erkenning en het gevoel dat zelfs het strikt noodzakelijke niet bereikbaar is, kan de grondslag voor een opstand vormen, zo waarschuwt de sociologe. En de politiek zal ze de hoop niet teruggeven. De ondervraagde jongeren schetsen een zeer zwart beeld van de politiek en hebben er geen enkel vertrouwen in (46%).
61% van de jongeren bevestigt bereid te zijn om deel te nemen aan een revolte ‘type Mei-68’. Antwoorden zijn vergelijkbaar, ongeacht de sociale status en de werksituatie. Zelfs van jongeren met een contract voor onbepaalde tijd is 54% bereid om aan een opstand deel te nemen. Volgens sociologen maakt het feit dat deze generatie de best opgeleide is die Frankrijk ooit heeft gekend, dat ze zich zeer scherp bewust is van haar situatie. Op dit moment berust ze in haar lot en wacht ze af tot er meer professionele stabiliteit komt, na de lange tunnel van opleidingen en tijdelijke baantjes. Maar als er niets gebeurt, is er maar een vonkje nodig, zo waarschuwen de sociologen. De rijen zouden zich kunnen sluiten.

©2018 Communities Abroad  |  infofrankrijk.com

DISCLAIMER

Login

of    

Forgot your details?

Create Account