Gistermiddag ontving ik de beloofde email met vier bijlagen: het inschrijfformulier, het cursusprogramma, de voorwaarden voor het aanbieden of verkopen van alcoholische dranken en een uitleg over hoe je restitutie van het cursusgeld kunt aanvragen (tig bijlagen meesturen).
Omdat op maandagmiddag de burgemeester en de secretaresse spreekuur houden in de salle polyvalente op 50 meter van mijn huis (de Mairie bevindt zich op 5 km afstand), ging ik erheen om de secretaresse de verdiende fles wijn te overhandigen en om haar te vertellen dat binnenkort alle problemen de wereld uit zouden zijn. Ze was hoogst verbaasd dat de verantwoordelijke bij de sous-préfecture waar ze in eerste instantie had geïnformeerd en die haar de ontsnappingsmogelijkheid aan de hand had gedaan, haar daar niets over had verteld. En eigenlijk twijfelde ze een beetje aan mijn verhaal. Ik dus weer naar huis om alles voor haar uit te printen. Samen bekeken we de formulieren. Ze vertrouwde het nog steeds niet. Volgens haar heeft iedere gemeente een beperkt aantal licences uit te geven (wordt bepaald door de sous-préfecture op basis van het inwoneraantal) en op is op, formation of niet. ’t Zou zonde zijn als ik voor niets een formation zou volgen, zei ze. Ik kreeg ter plekke een lichte hartverzakking. Weg feestvreugde.
De secretaresse beloofde om vandaag opnieuw de sous-préfecture te bellen. Vanmorgen vroeg heb ik het Décret opgezocht en per email naar de Mairie gestuurd. In het Décret staat dat je na de opleiding een attestation ontvangt: “Cette attestation vaut permis d’exploitation dans le seul cadre de l’activité de loueur de chambres d’hôtes…”. Toen weer naar de UMIH gebeld: moet ik met deze attestation toch nog een licence aanvragen bij de Mairie? Op een toon van “hoe stom kan je wezen” werd me uitgelegd dat dat inderdaad het geval was, net zoals je na het behalen van je rijexamen nog een rijbewijs moet aanvragen… Ik voelde m’n IQ tientallen punten en de moed in m’n schoenen zakken.
Daarnet ging de telefoon: “J’ai des bonnes nouvelles pour vous!” riep de secretaresse opgetogen. Met de attestation van deze nieuwe formation blijk ik in ieder geval recht te hebben op een licence 2, petite licence restaurant. Daarmee mag ik tijdens maaltijden zwak-alcoholische dranken (wijn en bier) schenken. In plaats van een welkomstbiertje zal ik mijn dorstige wandelaars dus in het vervolg een maaltje noten voorzetten, waarbij ik dan een biertje serveer… Eind goed, al goed. Nu nog de formation, maar ach, wat is een dag op een mensenleven, nietwaar?
