Ja, triest..
Maar macro economie is niet van het kleine (dat is micro economie), maar juist van het grote gebeuren.
Dus Vaux zit niet in een macro economische storm maar in een micro economische storm.
Het nare is, dat er niet objectief en technocratisch naar kan worden gekeken, maar uitsluitend politiek en emotioneel. Als zo’n kleine smelterij het hoofd niet boven water kan houden, dan is het enige wat je kunt doen is hem snel onder water duwen. De arbeidsplaatsen red je toch niet met laten doormodderen. Wat de politiek en de arbeiders kan worden verweten is, dat ze al die jaren als domme schapen doorliepen, opgejaagd door de hond. Op alle niveau’s hebben mensen oogkleppen op. Management, vakbonden, politiek, arbeiders en aandeelhouders. Geef mij maar een goede regent: doe wel en zie niet om
Toen ik in het verre verleden op een hogeschool les gaf in economie, toen gaf ik mijn studenten vaak voorbeelden om commentaar op te geven.
Zo’n voorbeeld was:
Zal het weekblad Intermediair (het speelde zich af in 1972) eenvoudig het drukken van het blad kunnen overbrengen naar een nieuwe drukker ?
Studenten zeiden allemaal, ‘ja, dat moet geen probleem zijn’. Ik was toen zijdelings verbonden met het weekblad, en het bleek juist een onmogelijkheid te zijn. Geen enkele drukker wilde een dergelijke opdracht (die ze overigens wel aankonden) hebben, omdat ze daarmee volledig afhankelijk werden van Intermediair.
De smelterij is Vaux heeft in het verleden uiterst onverstandig gehandeld door zijn capaciteit op te hangen aan enkele klanten, dan weet je dat je hangt als die klant weggaat.
Die domme Italianen lijken dat gevaar helemaal niet te zien en willen weer zo’n gebonden situatie terug. Het is te hopen voor Vaux, dat Renault niet in zee gaat met hen, want dan worden ze deel van het probleem. In d toekomst kunnen zij bijv. niet overgaan tot een andere leverancier, omdat dan heel Frankrijk over ze heen valt en worden bedreigt mat alles wat denkbaar is.
En als het zonder dergelijk klanten niet gaat, dan moet je afbouwen. De eigenaren toen hebben gekozen om de rotte vis door te schuiven en het probleem daarmee het probleem te laten.
De rechtbank zal zeker niet het juiste oordeel vellen, dat gebeurt nooit in privaatrechtelijke zaken. De enige juiste oplossing is – zo te zien – de smelterij te sluiten. De rechtbank zal komen met een compromis, waardoor de patiënt nog een jaar kan doorgaan en waarna hij – als het niet langer voorpagina nieuws is – een zachte dood mag sterven.
