Bedankt voor je aanvulling, Gautier. Direktheid vind ik een zeer te prijzen eigenschap. Maar de grens ligt daar waar direktheid wordt misbruikt als excuus voor onvriendelijkheid, onbeschoftheid en onverdraagzaamheid. Ik heb hier al eens eerder beschreven hoe ik als geboren en getogen Amsterdamse op 34-jarige leeftijd in Limburg kwam te wonen. In het begin vond ik die mensen wel vriendelijk maar een klein beetje achterbaks. Ze zeiden nooit direkt waar het op stond. Op de langere duur ging ik vanzelf begrijpen wat ze bedoelden en leerde ik dat hun manier van met elkaar omgaan grote voordelen heeft. Ook bij mij gingen de scherpe kantjes er een beetje af, al blijf ik natuurlijk toch altijd m’n eigen amsterdamse ik. Die limburgse ervaring (Limburgers hebben wel iets van Belgen) heeft me, naast andere dingen, zeker geholpen om hier in Zuid-Frankrijk sneller te integreren. Hoewel ik kamp met de grote handicap dat ik rapsprekende Fransen nauwelijks versta, kom ik overal vriendelijkheid en welwillendheid tegen. Bv. op mijn schilderclub. In de koffiepauze zit de hele boel luid door elkaar te kletsen, ik begrijp er nauwelijks iets van, maar er is altijd wel iemand die het me even uitlegt. En tegen mij praten ze uit zichzelf altijd al iets langzamer.
Maar één ding kan niemand er bij mij in krijgen: dat ik de muziek van Johnny Halliday mooi moet vinden. Ik zou het bijzonder waarderen als m’n vrienden hier luidkeels z’n liederen zouden komen zingen, want ik hou van zingen en van gezelligheid. Maar Johnny Halliday en mooi? Dat blijven voor mij twee verschillende dingen. En het geweldige van Fransen vind ik nu juist dat niemand hier me dat kwalijk zal nemen.
