Nu kan men zich afvragen of de toepassing van verhuisregelingen en uitzendregeling en de overgangsregeling expat voor bestaande woningschuld wel interassant is indien men voor zijn inkomen, uit werk met name, (vrijwel) geheel onderworpen zou zijn aan Franse wetgeving. Immers de hypotheekrenteaftrek (die dan vrijwel steeds als niet-ingezetene keus voor binnenlandse belastingplicht vergt) heeft dan op het eerste oog geen effect in het desbetreffende jaar als men toch geen belasting verschuldigd is aan Nederland. Een verlies (negatief box 1 inkomen) kan echter afgewented worden op voorgaande jaren in Nederland en op de jaren dat men weer naar Nederland terugkeert. In de jaren van immigratie en emigratie worden posten uit de buitenlandse periode bovendien verrekend met posten uit de binnenlandse periode. Onder bepaalde omstandigheden kan ook de middelingsregeling nog van belang zijn.
Er zijn een paar andere belangrijke aspecten: het eigenwoningforfait bij uitzending kent een afwijkend, hoger, tariefpercentage (0,9% met een maximum aan het eigenwoningforfait). Dit in tegenstelling tot de beide verhuisregelingen: dan is het eigenwoningforfait nihil. Voorts is de tijdelijkheid van de duur niet vastgelegd. In de praktijk, en blijkens de wetsgeschiednis, wordt een tijdelijkheid van 5 jaren acceptabel geacht. Men moet het wel aannemelijk kunnen maken, wat moeilijker is in situaties waarbij men niet door een werkgever is uitgezonden. Verder mag men in het buitenland niet over een eigenwoning beschikken in de zin van art. 3.111.

