De expatregeling, als uitzondering op de hoofdregel voor de definitie van “bestaande eigenwoningschuld” hierboven is in de wetgeving nogal verwarrend weergegeven, in artikel 10bis, namelijk als volgt:
Onder bestaande eigenwoningschuld als bedoeld in het eerste lid wordt mede verstaan de eigenwoningschuld, bedoeld in artikel 3.119a, eerste lid , zoals dat artikel luidde op 31 december 2012, die:
(..)
d. de belastingplichtige, die op 31 december 2012 niet een zodanige eigenwoningschuld had, op enig moment vóór 31 december 2012 direct voorafgaand aan de vervreemding van een eigen woning had, indien die vervreemding het gevolg is van verhuur van de voormalige eigen woning, voor zover de belastingplichtige vóór 1 januari 2021 ter zake van diezelfde woning weer een zodanige eigenwoningschuld heeft.
De latere invoeging berust op een amendement van mijn vroegere collega Wouter Koolmees (thans Kamerlid D66). Ik citeer de toelichting daarvan hieronder, omdat deze duidelijk maakt dat het om een ruimere regeling gaat dan de wettekst suggereert. De eis van “vervreemding als gevolg van verhuur” blijkt namelijk ruim uitgelegd te worden.
