Toen twee jaar geleden een potentieel presidentskandidaat werd aangeklaagd als violeur en eindelijk zijn jarenlang bekend, maar in de pers verzwegen -betaald- liefdesleven in de openbaarheid werd gebracht, sprak een deel van de Fransen er schande van en een groot deel haalde de schouders op. Natuurlijk een paar weken veel pers aandacht, zo nu en dan weer opborrelend als er een uitspraak in een rechtspraak was.
Hoe anders gaat het inmiddels maanden als het gaat over het gelijktrekken van rechten van stellen die willen trouwen, ongeacht hun sexuele voorkeur. Alle kranten en tijdschriften vullen er dagelijks hun kolommen mee. Zelfs de homepage van deze site opent er vandaag mee :-).
De uitspraken van sommige député(e)s, het verzet van burgemeesters en andere elu’s zijn hemeltergend. De commentaren lezend van lezersreacties geven de indruk dat ineens erg veel mensen zich druk lijken te maken met het « verval » van de maatschappij, het bijna vergaan van de wereld. De kerk, die ook of juist in Frankrijk weinig populair is als het gaat om regelmatig kerkbezoek en ook het geloof lijken ineens inspiratie te zijn geworden voor het maatschappijbeeld. Waarvan ik -soms- de naieve indruk had dat kerk en samenleving hier beter waren gescheiden dan in ons polderland.
Ik wordt inmiddels bijna misselijk van de haat die gezaaid lijkt te zijn door het zo ondoordacht en slecht gecommuniceerd voorleggen van de wetsvoorstellen, die « slechts » uit zijn op het gelijk trekken van de rechten van de verschillende soorten partners. En daarbij ook de rechten van de kinderen die leven met hun papas of mamas zeker te stellen. De brieven als van Peillon doen, hoe goed bedoeld ook, olie op het vuur gooien.
Ik ben misschien wat overgevoelig voor de dingen die ik gelezen heb, de hel en verdoemenis die over homo’s (m/v) worden uitgesproken. Ik consumeer de commentaren met mate, maar de komende week zal de stroom berichten zeker verder aanzwellen vanwege de demonstratie van komende zondag.
Ikzelf heb jarenlang moeten vechten met de franse overheid om mijn in NL rechtsgeldig gesloten huwelijk met mijn man erkend te krijgen. Eerst aarzelend akkoord voor het gezamelijk aangifte doen en daarna voor de gehele fiscale situatie. Inclusief de successierechten, die nogal verschillen in geval van PACS, huwelijk of niet-erkende situatie.
Mijn partner is inmiddels overleden en ik heb de eerste schermutselingen gehad met de franse overheid. De behandeling van de successie-aangifte ligt stil, ondanks laten uitvoeren door de notaris, die onze bijzondere situatie voldoende heeft belicht. Het overschrijven van kentekens op mijn naam stuitte op een barrière: « alleen in geval van een echt huwelijk vrijwel gratis, in geval van homo-huwelijk gelden de kosten als bij PACS ». Dat zijn in mijn geval erg veel euros !
Een email en telefoontje naar de Prefect waren nodig om de ambtenarij hun werk te laten doen zoals het hoort; heb zelfs de excuses gekregen voor de onbeschofte behandeling aan het loket…
Ben ik de enige hier die zich zorgen maat over zoveel latente homohaat of is het alleen maar afzetten tegen een regering, die op dit moment weinig goeds kan doen bij het overgrote deel van de bevolking ?
Re: Homohuwelijk: overheid vermaant katholieke scholen
Web@rt
