Ik zit op de eretribune als het om werkgestresste Fransen gaat. En dat al 14 jaar.
Diverse factoren spelen een rol:
– Fransen hebben moeite met het spreken over hun gevoelens. Als ze niet lekker in hun vel zitten, is het moeilijk erover te praten. De omgeving durft er niet naar te vragen.
– De scheidng van privé en werk wordt nogal absoluut beleefd. Op je werk praat je niet over privéproblemen, thuis praat je niet over je werk. Makkelijk voor leidinggevenden: “c’est privé, on n’en parle pas”. En ondertussen zit zijn ondergeschikte te versomberen, is minder productief, gaat fouten maken.
– De hiërarchie in bedrijven maakt het moeilijk om je baas aan te spreken. Het ter discussie stellen van problemen is dan ook niet gemakkelijk.
– Tensotte: zit je echt slecht in je vel, dan is er weinig professionele hulp van kwaliteit. Psychologen en psychiaters klunzen maar wat aan en zeggen dat je bij een “psy” loopt is ongeveer toegeven dat je gek bent. Of bijna.
Ook Franse kinderen zijn minder gelukkig dan de meeste andere Europese kinderen. De oorzaken liggen in hetzelfde spectrum van communicatie- en autoriteitsproblemen.
En Franse kinderen worden groot. En gaan werken.
Steven
