Dat riepen ze/we dertig veertig jaar geleden toch ook al au petite-l’arbre?
Ze komen eraan, riepen de rechtsen die overal russen zagen vliegen.
Ze ontploffen riepen de linksen die de kerncentrales omsingelden.
Zie daar het einde is nabij gemeente, lees handelingen, schrouw en roep tot god, want het einde is nabij, we zijn de dagen aan het tellen.
Man ik heb wat nachten wakker gelegen als er weer zo’n jurk had staan schreeuwen, en ik ben pas vijftig geworden en de wereld bestaat nog steeds, we eten ons elke dag rond, ik geniet van veel lekkerder wijn dan mijn ouders, eet zes gangen menu’s uit alle streken van de wereld in plaats van boerenkool, spruitjes en knolraap (bah) en ik ga zes keer per jaar op vakantie, zelfs naar Rusland als ik wil.
M’n verwarming draait op kernenergie, ik kook op Russisch gas, en m’n limousine rijdt op Arabische olie die nog steeds met miljarden liters tegelijk de grond uit ploft.
Waar de Duitsers vroeger Rotterdam met de grond gelijk maakte hebben we nu Afghanistan, toen we Vietnam aanveegde hadden we nooit gedacht dat Syrië nog veel erger zou worden (doen we nog niet).
Wie gaat het winnen, assad, die mafkees in iran, of misschien li hoe die zijn onderdanen uithongert voor een mooie parade, wie zal het zeggen, of beter gezegd, wie heeft de langste lu….. want daar draait het allemaal om.
Toen Obama werd verkozen stond ik op de universiteit van La Rochelle voor een “lezing” ik was zo trots als een aap, want wie zou vroeger ooit gedacht hebben dat dat kleine jochie bang als een wezel vooraan in de kerk, later lezingen zou houden in wel drie of meer talen, schrouwt gemeente schreeuwde de jurk, terwijl ik me toen al afvroeg of ik misschien niet geterroriseerd werd door een geloof.
Schrouwt gemeente! bulderde die zelfde jurk tegen de kinderen van mijn broer toen ik hem trots vertelde over mijn lezing, Obama? een nakomeling van cham de vervloekte, schrouwt gemeente!
Afgelopen weekend hebben wederom veel mensen tegen mijn vrijheden en rechten geprotesteerd, soms zelfs met geweld, ze hebben er zelfs een burgeroorlog voor over riep een opperjurk.
Ze mishandelen duizenden kinderen, vreten zich ongemoeid vol met overheidsgeld, laten de mensen denken hoe goed ze zijn en hele volkstammen verhongeren.
Wie de langste lu… heeft wint het meest, alleen jammer dat er tegenwoordig steeds jongere mensen met die machtstrijd gaan spelen.
Over vijftig jaar als ik mijn honderdste verjaardag vier op een bankje in een park, zal ik glimlachend zeggen, ik heb iedere jurk overleefd, zelfs diegene met een bankrekening in een belasting paradijs.
Mijn moeders broer vocht in Japan, haar andere broer in Indonesië, en weer een andere overleefde de spoorlijn amper, en haar jongste leefde tussen de apartheid in Zuid-Afrika.
Alle vier heb ik ze meegemaakt met een vreselijk trauma, en van alle vijf heb ik afscheid genomen.
Toen Obama werd gekozen in 2009 huilde mijn moeder “god zij geprezen voor deze zegen” riep ze met tranen in haar ogen, doelend op een werkelijk einde aan het door mensen gemaakte onderscheid tussen de een en de ander.
Zulke mensen zijn er maar een paar in de wereld, en ik ben blij dat een daarvan mijn moeder was.
Bankrekeningen of mooie auto’s, kunststukken of superjachten, wat voor meerwaarde heeft het dit te weten als de persoon erachter zijn hart niet op de goede plek heeft zitten.
