Wonen en Leven in Frankrijk - (Sociale) verzekeringen

De Franse regeling met het ziekenfonds
De regelingen rond de ziektekostenverzekering zijn in Frankrijk aan voortdurende herziening en uitbreiding onderhevig. Het is voor de Fransen zelf al ingewikkeld en zeker voor buitenlanders is de situatie niet erg overzichtelijk. De overheid is met een pakket maatregelen gekomen om het systeem, bekend als de Sécu (Sécurité Sociale), te moderniseren en minder kostbaar te maken.
De tekorten op het ziektekostenpakket van de Sécu zijn in 2004 tot meer dan € 11 miljard opgelopen. Daarom wil de overheid niet alle kosten rond de gezondheidszorg meer vergoeden.
Het Franse ziekenfonds verzekert lang niet alle gemaakte kosten voor 100%, het zit meestal dichter bij de 70% of soms nog lager. De terugbetalingen zijn wel 100% bij zwangerschap en arbeidsongeschiktheid. De algemene Franse vergoedingspercentages bedragen voor mensen in loondienst en voor agrariërs 70 voor de kosten van de huisarts, specialist en tandarts (controle en onderhoud) en 60 voor de kosten van de wijkverpleegster (infirmière), de fysiotherapeut (kinésithérapeute) en andere paramedische beroepen. Mensen die langdurig ziek zijn kunnen op basis van de regeling ALD Affections de longue durée exonérations vrijwel 100% van de medische kosten vergoed krijgen. Zo'n ALD-verklaring moet komen van de specialist. Medicijnen met een blauw vignet worden voor 35% vergoed en die met het witte etiketje voor 65%. Nederlanders die een volledige WAO-uitkering genieten, krijgen de ziektekosten voor 100% vergoed. Via formulieren van de Nederlandse uitkeringsinstantie en het Nederlandse ziekenfonds moet dat worden geregeld.

Het Franse systeem maakt het voor vrijwel iedere verzekerde noodzakelijk een aanvullende verzekering voor de hoofdverzekerde en de eventuele medeverzekerden af te sluiten, een assurance complémentaire en ook wel genoemd de mutuelle de santé. Bij de laatste vorm, zeg een niet op winst gerichte 'onderlinge', is het niet noodzakelijk een gezondheidsverklaring in te dienen, iedereen moet worden geaccepteerd. Wel hanteren steeds meer 'complémentaires' en 'onderlingen' leeftijdscriteria bij de toetreding en passen bij het voortschrijden der jaren van de verzekerde vaak andere criteria en tarieven toe. Een mutuelle zal je niet uit de aanvullende verzekering stoten als je kort na toetreding een grootverbruiker blijkt te zijn van medicijnen en medische diensten. Een gewone verzekeraar heeft die mogelijkheid wel binnen twee jaar na het afsluiten van de polis. Op internet zijn verschillende mogelijkheden beschikbaar om de kwaliteit en tarieven van de talrijke aanbieders van aanvullende verzekeringen met elkaar te vergelijken: Empruntis, Devis mutuelle en Choisir sa mutuelle.

Zeer Frans is ook de zorgplicht: kinderen, ook de aangetrouwde, zijn verantwoordelijk voor het levensonderhoud van hun (schoon)ouders als die er zelf tot op zekere hoogte niet toe in staat zijn. Andersom geldt deze obligation alimentaire ook. Deze zorgplicht ligt wettelijk vast - het niet nakomen van de verplichting is een delict - en kent ook fiscale gevolgen: de ontvanger van zo'n pension alimentaire moet daarvan aangifte doen en de verstrekker kan de kosten aftrekken.