Wonen en Leven in Frankrijk

Vaarbewijs

Frankrijk beroemt zich erop te beschikken over het grootste bevaarbare netwerk in Europa aan kanalen en rivieren. Pleziervaart is mogelijk op de in totaal 8500 km. bevaarbare rivieren en stromen. Het gaat allemaal niet zo snel, wegens het zeer grote aantal - gratis - sluizen. Deze zijn meestal geopend van negen uur 's morgens tot zes uur 's avonds en niet altijd op feestdagen. Bijzonder is het Canal du Midi, behorend tot de wereldmonumenten. Dit 240 kilometer lange kanaal verbindt Toulouse met de Middellandse Zee. Van half maart tot begin november kan het kanaal worden bevaren (1 mei, 14 juli en 1 november gesloten). Informatie op www.canalmidi.com.

Met ingang van dit jaar is de regelgeving rond het Franse vaarbewijs aanzienlijk vereenvoudigd. Bij een plezierboot met een motorvermogen dat lager is dat 4,5 kW (6 pk) is geen vergunning of vaarbewijs nodig. De talrijke varianten van vaarbewijs voor kust- en binnenwateren zijn teruggebracht tot twee voor elke categorie. Op zee: vergunning tot 6 mijl (permis mer côtier, was 5 mijl) en vergunning zonder beperking (permis mer hauturier). Binnenwateren: vergunning voor boten tot 20 meter lengte (certificat 'S') en vergunning zonder beperking (certificat 'PP'). Voor zeilboten, ook al zijn deze voorzien van een motor, zijn geen papieren nodig. Om een vaarbewijs te verkrijgen zal men bij één van de 500 zeil- en vaarscholen een examen moeten afleggen. Kosten circa € 500. Frankrijk heeft zich nog niet aangepast aan de Europese wens om tot één vaarbewijs te komen, het ICC, International Certificate of Competence. Het Watersportverbond in Nederland raadt aan om voor het varen in Frankrijk een getuigschrift aan te vragen bij de bond (info@watersportverbond.n). De bond meldt op zijn website: 'formeel betekent dat weinig, maar het maakt indruk dat het bestuur van het Watersportverbond verklaart dat u kunt varen. Het getuigschrift is niet verplicht, maar kan eventuele rompslomp voorkomen in het buitenland. Het ICC is dus een internationaal vaarbewijs: het geldt voor de schipper. Daarnaast heeft u ook het ICP (Internationaal certificaat voor pleziervaartuigen) voor uw schip nodig als u naar het buitenland gaat. Het ICP en ook het getuigschrift kunt u bij het Watersportverbond in Utrecht bestellen. De afgifte van de vaarbewijzen en ook het ICC gebeurt in Den Haag bij de ANWB', aldus de bond.

Ook de Franse fiscus houdt zich met de pleziervaart bezig en wel door de wat strenge mededeling op de Nederlandstalige website van de Franse ambassade in Den Haag: tot een periode van een jaar kunt u met uw boot in Frankrijk verblijven zonder dat u belasting hoeft te betalen. Daarna bent u btw over de waarde van uw boot verschuldigd. En: wanneer u zes maanden of langer verblijft in een en dezelfde Franse haven, bent u verplicht tegen betaling een paspoort voor uw boot aan te vragen bij de douane. Ten slotte nog: u kunt de brandstof waarmee u in Frankrijk bent aangekomen volledig verbruiken. Daarna dient u Franse brandstof te gebruiken.Via internet is informatie te vinden over de (kosten van de) opleidingen: www.bateau-ecole.com. Dit is de website van de FNBE (Fédération nationale des bateux-écoles), telefoon 02 40 82 21 69, fax 02 40 82 58 90. Er is voorts nog het Bureau de la plaisance et des activités nautiques, 3, Place de Fontenoy, 75007 Paris, telefoon 01 44 49 80 00.

Hengelen en jagen
Wie het leuk vindt om te vissen moet in het bezit zijn van La Carte, een verplicht lidmaatschap van een vereniging, aangesloten bij de AAPPMA (Association agréée pour la pêche et la protection du milieu aquatique). De kaart wordt door de departementale federatie afgegeven, vandaar de algemene foutieve naam Fédérale voor de kaart. Een visakte nodig (carte de pêche) kaart is te krijgen bij elke handelaar is vissersbenodigdheden kopen (marchand d'articles de pêche), bij een visvereniging of - in kleine plaatsen - bij de cafés (de bekende Tabacs). Vakantiekaarten (geldig van 1 juni tot 30 september) kosten € 12 en dagkaarten € 3, voordelig voor bezitters van tweede huizen. Voor de verstokte hengelaars zijn er nog jaarkaarten te krijgen van € 16 (simpel hengeltje) tot € 28 (werphengel met kunst- en levend aas). De viskaart is geldig voor alle publieke water, maar is een oever in particulier bezit dan heeft de eigenaar tot het watermidden het visrecht. In ieder geval biedt een geldige viskaart in principe altijd het recht van overpad direct langs de oever over particulier terrein. Vissen nabij sluizen en stuwen (barrages) is verboden. Op verkoop en inkoop van zoetwatervis gevangen door een niet professionele visser staat een boete. Er is ook weer een belasting bedacht, waarvan de hoogte (€ 3 tot € 200) afhankelijk is van de status van de visser, beroeps of amateur, wat je vist (forellen met de kaart in categorie 1 en baars, snoek en snoekbaars met categorie 2), de periode waarin men wil vissen en het materiaal. Een deel van de opbrengst wordt gebruikt voor het onderhoud van visgebieden en om kweek uit te zetten.

Wie zou willen jagen in Frankrijk, het land dat de Brusselse regelgeving op dit punt vrolijk knallend en massaal aan de laars lapt, moet een vergunning hebben, een permis de chasser. Frankrijk heeft de Europese richtlijnen wel in de nationale wetgeving opgenomen, maar de machtige jagerslobby trekt zich er weinig van aan. De 'jachtakte' moeten de jagers jaarlijks ophalen op het gemeentehuis en wordt verleend als met goed gevolg een examen is gedaan. Adspirant-jagers kunnen een bijeenkomst bijwonen waarop uitleg wordt gegeven over het wildleven, de jachtregels, de munitie en de veiligheid. Daarnaast zullen zij nog flink moeten studeren, een theoretisch examen doen en als men daarvoor is geslaagd nog een praktijktest ondergaan. Wie voor beide onderdelen voldoendes heeft, ontvangt een certificaat en tegen betaling van de timbre fiscal van € 16 krijgt de beginnende jager zijn jachtakte van de prefectuur, anderhalf jaar geldig. Men moet daar verschijnen met formulieren, twee pasfoto's en nog weer € 32. De permis de chasser kan jaarlijk worden vernieuwd door het gemeentehuis, hetgeen € 12,50 kost. Wil men in het gehele departement gaan jagen of zelfs in heel Frankrijk, dan moet men lid zijn van een jachtvereniging en respectievelijk € 47 en € 203 betalen aan jachtheffingen. Wie door de gendarmerie wordt betrapt terwijl men de vergunning niet bij zich heeft, kan een boete krijgen van ten minste € 38. De jager die de Franse fauna met een jachtgeweer achtervolgt en in het geheel niet beschikt over de permis kan een bekeuring krijgen van ten minste € 1500 of zelfs gevangenisstraf oplopen.

Over het algemeen moet je jagers op je grondgebied dulden, maar ze moeten wel 150 meter uit de buurt blijven. Binnen dat gebied mag je zelf schieten (liever niet op die jagers), mits er een jachtvergunning is. Buitenlanders zijn beperkt in het jagen, een Nederlandse jachtvergunning geldt niet. Zij kunnen een vergunning krijgen voor het jagen gedurende 9 aaneengesloten dagen. Zo'n licentie kan vier keer per jaar worden afgegeven.
Principiële tegenstanders van de jacht kunnen de begrenzingen van hun terrein aangeven en bordjes plaatsen van Chasse interdite. Ook kan in de lokale krant worden gemeld dat je daar en daar niet mag jagen. Dat verbod treedt pas in werking in het jaar na de publicatie. Je maakt je overigens niet geliefd bij de Franse boerenstand. Bezitters van grote oppervlakten land zijn wel verplicht om de stand van het schadelijk wild op aanvaardbaar niveau te houden. Zelf afschieten mag niet, want iemand die zijn terrein tot verboden jachtgebied heeft verklaard, zal zelf nimmer een jachtvergunning krijgen.

Volgens de wet 'Verdeille' beschikken erkende, gemeentelijke jagersverenigingen, de zgn. ACCA's, over een automatisch jachtrecht op alle terreinen van de gemeente, inclusief particulier terrein, maar exclusief particulier terrein dat groter is dan 20 ha. De Jachtwet van 2000 zegt dat een particulier zich hieraan kan onttrekken door een schriftelijk verzoek bij de prefect van het departement in te dienen. Alleen argumenten van ethische aard zouden worden geaccepteerd (opposition de conscience ou philosophique). Een andere mogelijkheid om jagers te weren is bij de prefect en ACCA een verzoek indienen om zijn terrein te laten opnemen in een réserve obligatoire de l'ACCA (natuurreservaat).

Bij aankoop van een huis is het raadzaam om tevoren bij de notaris te informeren, of op de verkoop van het huis een bail de chasse of contrat de chasse rust. Een specifiek jachtrecht kan namelijk. door een vorige eigenaar zijn afgegeven aan een ACCA van de gemeente, waar het huis gelegen is, maar ook van een andere gemeente. Dit jachtrecht gaat automatisch over op de nieuwe eigenaar. Notarissen verzuimen soms op dit aspect te wijzen. De nieuwe eigenaar kan deze situatie alleen beëindigen door, gelijktijdig met de koop van het huis, de prefect een aangetekende brief te sturen (met een c.c. aan de voorzitter van betreffende ACCA). Informatie over de te volgen handelwijze is te vinden op de website van het Office National de la Chasse et de la Faune Sauvage (ONCFS); www.oncfs.gouv.fr.

Wie landbouwgrond aan bijvoorbeeld een boer ter onderhoud heeft verhuurd met er rekening mee houden, dat de boer automatisch over een jachtrecht zal beschikken op die gehuurde grond. Dit kan alleen worden beëindigd, als de boer bereid is om van dit recht af te zien.

Golfen in Frankrijk

Het land is ruim bedeeld met golfbanen: 360.000 personen met een licentie en een simpele vorm van een golfvaardigheidsbewijs, kunnen terecht op de 523 bij de Franse golffederatie aangesloten parcoursen en nog eens 637 toegelaten terreinen. De banen zijn te vinden nabij de grote steden, aan de kusten, midden in het land en in de bergstreken. Daarnaast zijn de 'compacts' in opmars, kleine terreinen bij grotere plaatsen (Golf Compact Urbain) waarop tegen lage kosten (€ 10 tot € 15 greenfee) kan worden goefend. Golf is na tennis, judo, paardrijden en 'jeu de boules' de meest beoefende amateursport in Frankrijk. De gemiddelde handicap van de golfende Fransman of -vrouw is 26,9.