Hengelen en jagen

Wie genoegen beleeft aan het hengelen: in Frankrijk is ook een visakte nodig (carte de pêche) voor het hengelen aan de talrijke binnenwateren zoals de 250.000 kilometer aan lange rivieren, de kanalen en de meren. Zo’n kaart is te krijgen bij elke handelaar in vissersbenodigdheden (marchand d’articles de pêche), bij een visvereniging AAPP (association agréée de pêche et de pisciculture) of – in kleine plaatsen – bij de cafés (de bekende tabacs).

Voor de vakantiegangers zijn er  van 1 juni tot 30 september vakantiekaarten te koop en ook dagkaarten, vooral voordelig voor bezitters van tweede huizen. Voor de verstokte hengelaars zijn er nog verschillende jaarkaarten te krijgen voor het vissen met een simpel hengeltje of voor het grotere werk met werphengel met kunst- en levend aas. De viskaart is geldig voor al het publieke water, maar is een oever in particulier bezit, dan heeft de eigenaar tot het watermidden het visrecht. In elk geval biedt een geldige viskaart in principe altijd het recht van overpad direct langs de oever over particulier terrein. Vissen nabij sluizen en stuwen (barrages) is verboden. Op verkoop en inkoop van zoetwatervis gevangen door een niet-professionele visser staat een boete.

Wie zou willen jagen in Frankrijk, het land dat de Brusselse regelgeving op dit punt vrolijk knallend en massaal aan de laars lapt, moet een vergunning hebben, een permis de chasser. De jachtakte moeten de jagers jaarlijks ophalen op het gemeentehuis en wordt verleend als met goed gevolg een examen is gedaan. Aspirant-jagers kunnen een bijeenkomst bijwonen waar uitleg wordt gegeven over het wildleven, de jachtregels, de munitie en de veiligheid. Daarnaast zullen zij nog flink moeten studeren, een theoretisch examen doen en als men daarvoor is geslaagd nog een praktijktest ondergaan. Wie voor beide onderdelen voldoendes heeft, ontvangt een certificaat en tegen betaling van de timbre fiscal krijgt de beginnende jager zijn jachtakte van de prefectuur, anderhalf jaar geldig.
Over het algemeen moet je jagers op je grondgebied dulden, maar ze moeten wel 150 meter uit de buurt blijven. Binnen dat gebied mag je als eigenaar van dat grondgebied zelf schieten, mits er een jachtvergunning is. Buitenlanders zijn beperkt in het jagen, een Nederlandse jachtvergunning geldt niet. Zij kunnen een vergunning krijgen voor het jagen tijdens negen aaneen gesloten dagen. Zo’n licentie kan vier keer per jaar worden afgegeven.

Principiële tegenstanders van de jacht kunnen de begrenzingen van hun terrein aangeven en bordjes plaatsen met Chasse interdite. Op omheind terrein mag al niet meer zonder toestemming worden gejaagd. Ook kan in de lokale krant worden gemeld dat je daar en daar niet mag jagen. Dat verbod treedt pas in werking in het jaar na de publicatie. Je maakt je overigens niet geliefd bij de Franse boerenstand. Bezitters van grote oppervlakten land zijn wel verplicht om de stand van het schadelijk wild op aanvaardbaar niveau te houden. Zelf afschieten mag in zulke gevallen ook niet, want iemand die zijn terrein tot verboden jachtgebied heeft verklaard, zal zelf nimmer een jachtvergunning krijgen.

Volgens de wet  beschikken erkende, gemeentelijke jagersverenigingen, de zogenoemde ACCA’s, wél over een automatisch jachtrecht op alle terreinen van de gemeente, inclusief particulier terrein, maar exclusief particulier terrein dat groter is dan 20 hectare. Op basis van de Jachtwet van 2000 kan een particulier deze categorie  jagers van zijn grond houden door een schriftelijk verzoek bij de prefect van het departement in te dienen. Alleen argumenten van ethische aard zouden worden geaccepteerd (opposition de conscience ou philosophique). Als de prefect het verzoek inwilligt, mag op het terrein niet worden gejaagd. Een andere mogelijkheid om jagers te weren is – als men geen argumenten van ethische aard wil aanhalen – bij de prefect en ACCA (Associations Communales de Chasse Agréées) een verzoek indienen om zijn terrein te laten opnemen in réserve obligatoire de l’ACCA (natuurreservaat).

Print dit artikel

Bridgen op z'n Frans

In de grotere plaatsen van Frankrijk zijn bridgeclubs te bezoeken, die vaak ook 's middags spelen. Bij niet alle clubs is het noodzakelijk om lid te worden. Een half uur voor aanvang van de speelmiddag of -avond aanwezig zijn en je wordt ingedeeld. Het systeem Acol is niet erg bekend in Frankrijk, hoewel de gehanteerde biedafspraken weinig verschillen met die van het moderne Acol.
In Frankrijk opereert landelijk de Franse Bridgefederatie.

Hieronder de meest gebruikte termen:

klaver = trèfle
ruiten = carreau
harten = cœur
schoppen = pique

Aas As, Heer Roi, Vrouw Dame, Boer Valet

Print dit artikel

Links

Vissen
Onema
Fédération nationale de pêche

Jagen
Golfen

Print dit artikel