CMU voor sommige buitenlanders niet meer mogelijk

Uit de rubriek Praktische informatie van deze website:

Le Monde op internet: Paniek onder de Europese gepensioneerden die in Frankrijk wonen. Sommigen van hen hebben dezer dagen een brief gekregen van hun CPAM met de mededeling dat zij hun Carte vitale uiterlijk 30 september moeten inleveren. De Franse krant meldt het verhaal van Charles Mochan, een Britse diplomaat van 59 jaar met prepensioen, die met zijn vrouw in november 2006 in het departement Hautes-Pyrénées is gaan wonen. Volgens zijn relaas heeft hij alles wat betreft de ziektekosten netjes gedaan: hij heeft zich niet ingeschreven bij een particuliere maatschappij, maar bij de Urssaf, de instelling die de sociale premies incasseert. Hij betaalt maandelijks 8% van zijn Engelse prepensioen en komt daarmee in aanmerking voor een dekking onder het regime van de CMU, couverture maladie universelle. Aldus het relaas van Le Monde. Eind augustus ontvingen de oud-diplomaat en zijn echtgenote de brief: 'Conform het decreet van 21 maart 2007 (No.2007-354) kan een Europeaan die zich op Frans grondgebied bevindt en geen gebruik (meer) kan maken van de Europese rechten door het overleggen van formulieren zoals E 106 of E 121, geen verzekering meer genieten van de Sécurité sociale, maar moet zelf een particuliere verzekering afsluiten. Dientengevolge wilt u wel zo goed zijn de Cartes vitales terug te sturen.' De bekende E-formulieren worden gebruikt als men valt onder de ziektekostenverzekering in het thuisland, zoals de Zorgverzekeringswet in Nederland. Men betaalt dan inkomensafhankelijk bijdragen in het moederland, die worden verrekend met het land van vestiging.
Op het ministerie van Volkgezondheid in Parijs erkent men een zekere warboel. De inschrijving bij de Urssaf is een vergissing en ook de verstuurde brieven zijn 'onhandig en onbeschoft'. Niettemin volgen deze brieven het decreet van 21 maart, dat op zijn beurt steunt op een Europese richtlijn van 2004. Deze zegt dat Europeanen die zich in een ander EU-land vestigen, moeten beschikken over voldoende middelen van bestaan en niet ten laste mogen komen van het sociale systeem van hun nieuwe woonland. Zij moeten zelf een verzekering bezitten of aangesloten zijn bij het zorgsysteem van hun thuisland, zo legt Le Monde uit. De verzonden circulaires gelden niet voor gepensioneerden, die verzekerd zijn door hun land van herkomst. Deze categorie buitenlanders die in Frankrijk zijn neergestreken, heeft onder dezelfde voorwaarden toegang tot het sociale stelsel als de Fransen zelf. Het land van origine betaalt een vast bedrag per verzekerde. Er blijft een grijs gebied voor de nog niet-gepensioneerden die leven van hun eigen geld en nog niet zijn aangesloten bij het regime van ziektekostenverzekering. Ook nogal wat Nederlanders met lage of laag opgegeven inkomens hebben - par erreur, zegt Le Monde - aansluiting gevonden bij de CMU in de periode dat de Europese richtlijn van 2004 werd omgezet naar het decreet van maart 2007. De toepassing van het decreet wil een einde maken aan het misbruik van de CMU door buitenlanders met niet nader verduidelijkte of omstreden inkomens. De CMU is bedoeld als vangnet voor ingezetenen van Frankrijk die niet op een 'gewone' manier kunnen worden verzekerd.

De ICNG, Internationale Club van Nederlandse Gepensioneerden (Frankrijk) heeft zich verdiept in het bericht uit Le Monde dat op Wonen en leven in Frankrijk is gepubliceerd. Uit het artikel bleek dat de Franse overheid, op grond van een Besluit van 21 maart 2007, stelt dat een ieder die niet over een E 121 of E 106 formulier beschikt, niet meer voor een ziektekostenverzekering bij de CMU in aanmerking kan komen. Degenen, die reeds zonder E 121 bij de CMU verzekerd waren, dienden hun carte vitale te retourneren. Volgens het Ministère de la Santé betreft het niet een nieuwe maatregel, maar meer een aanscherping én meer consequente uitvoering van een reeds eerder 1 januari 2006 met een door Nederland verstrekt E 121 bij het CPAM hebben opgegeven. 'En, zoals wij inmiddels allemaal weten, heeft iedereen 'recht' op een verplicht E 121, indien men vanuit Nederland een wettelijk pensioen of daaraan gelijkgestelde uitkering (WAO,VUT, in CAO vastgelegde vervroegde pensionering etc.) ontvangt. In het algemeen zal dit nieuwe beleid dus geen gevolgen hebben voor het merendeel der Nederlandse pre-pensionado's', aldus de informatie op de website van ICNG. Maar, wie geen AOW heeft, in Frankrijk woont als ingezetene (en in Nederland niet meer belastingplichtig is voor de Nederlandse inkomstenbelasting), leeft van een spaarpotje, geld uit de oude sok, kortom, geen Nederlandse uitkering of salaris ontvangt: dan krijgt men geen E 121 uit Nederland en is inschrijving bij de CMU niet meer mogelijk. Het is in principe de Nederlandse overheid die bepaalt of een Nederlander in Frankrijk een (verplicht) E 121 krijgt. De Franse overheid stelt dat de CMU een vangnet vormt voor Franse ingezetenen, die om één of andere reden niet bij CPAM of vergelijkbare organisaties verzekerd zijn. Niet-Fransen hebben óf een E 121 óf dienen zich bij een particuliere verzekeringsmaatschappij te verzekeren. Nog een waarschuwing van de ICNG aan zijn leden: 'mochten de in Nederland door de SBNGB gevoerde processen over het keuzerecht gewonnen worden, dan moet u zich realiseren dat, indien u niet kiest voor verzekering via Zvw, Nederlandse premie, E 121 en CPAM, u dan niet meer bij de CMU terecht kunt maar een particuliere (Franse?) maatschappij moet uitkiezen. Deze verzekeringsmaatschappij heeft echter geen aannameplicht, dus als u een medische voorgeschiedenis hebt, kan dit problemen opleveren. Het wordt dan tóch weer een E 121 maar nu heeft U zelf kunnen kiezen', aldus een mogelijke situatie bij een gunstig uitpakkend rechterlijk oordeel. Als men in die situatie zou kiezen niet aan het Nederlandse systeem  deel te nemen, zal men zich elders moeten verzekeren en dat kan in Frankrijk dus niet meer bij de CMU. Uiteraard worden er dan in Nederland geen Zvw-bijdragen meer ingehouden en krijgt men uiteraard ook geen E 121. Het is echter voorlopig nog onduidelijk of de Nederlandse verzekeringsmaatschappijen het 'product' buitenlandpolis zullen leveren, zoals vóór 1 januari 2006.

De kwestie raakt vooral veel Britten, veruit de grootste categorie buitenlanders in Frankrijk. De Britse website French Health Issues heeft een voorbeeldbrief gemaakt die kan worden gestuurd naar de plaatselijke CPAM. Mensen die langer dan vijf jaar hun residentie hebben in Frankrijk mogen niet meer uit de CMU worden gestoten.

Cher Monsieur Je serais reconnaissant si vous pouviez lire cette lettre suivante afin de reconsidérer votre décision qui ne me donne pas les C.M.U. Reference Directive 38/2004 EU CHAPITRE III DROIT DE SÉJOUR Article 7 Droit de séjour de plus de trois mois 1. Tout citoyen de l'Union a le droit de séjourner sur le territoire d'un autre État membre pour une durée de plus de trois mois: a) s'il est un travailleur salarié ou non salarié dans l'État membre d'accueil, ou b) s'il dispose, pour lui et pour les membres de sa famille, de ressources suffisantes afin de ne pas devenir une charge pour le système d'assistance sociale de l'État membre d'accueil au cours de son séjour, et d'une assurance maladie complète dansl'État membre d'accueil;mais CHAPITRE IV DROIT DE SÉJOUR PERMANENT Section I Éligibilité Article 16 Règle générale pour les citoyens de l'Union et les membres de leur famille 1. Les citoyens de l'Union ayant séjourné légalement pendant une période ininterrompue de cinq ans sur le territoire de l'État membre d'accueil acquièrent le droit de séjour permanent sur son territoire. Ce droit n'est pas soumis aux conditions prévues au chapitre III Egalement CHAPITRE V DISPOSITIONS COMMUNES AU DROIT DE SÉJOUR ET AU DROIT DE Séjour permanent Article 24 Égalité de traitement 1. Sous réserve des dispositions spécifiques expressément prévues par le traité et le droit dérivé, tout citoyen de l'Union qui séjourne sur le territoire de l'État membre d'accueil en vertu de la présente directive bénéficie de l'égalité de traitement avec les ressortissants de cet État membre dans le domaine d'application du traité. Le bénéfice de ce droit s'étend aux membres de la famille, qui n'ont pas la nationalité d'un État membre et qui bénéficient du droit de séjour ou du droit de séjour permanent. Je me permets donc de vous redemander de réexaminer notre dossier et de tenir compte de ces nouveaux faits cités ci-dessus. (De beleefdheidsregel, Je vous prie, Monsieur, de ..................)

Alleenstaande vrouwen verliezen verzekering Het decreet van 21 maart van dit jaar waarbij het aantal (buitenlandse) genieters van een CMU-verzekering wordt teruggebracht, is voorafgegaan door een decreet van 14 februari, dat een artikel bevat waarbij de verzekering tegen ziektekosten voor weduwen en gescheiden vrouwen moet worden gekort. Iedereen in Frankrijk die 60 uur in een maand heeft gewerkt of 120 uur in drie maanden, behoudt de rechten op betalingen door de Sécu van ontvangen medische zorg en ziekenhuisopname voor een periode van vier jaar. Het nieuwe decreet brengt deze periode terug tot een jaar. De uit 1993 stammende regeling gold ook voor weduwen en gescheiden vrouwen die nooit officieel hebben gewerkt (vrouwen van winkeliers of artisans) en geen eigen pensioen ontvangen, noch dat van hun ex-echtgenoot. Het recht om vier jaar na de scheiding of overlijden verzekerd te blijven, is ook teruggebracht tot een periode van een jaar. Na dat jaar kunnen deze personen zich aanmelden bij de CMU en betalen dan een premie van 8% over hun jaarinkomen boven de franchise van € 7083. Die premie is niet aan een plafond gebonden, waardoor verzekerden met hoge inkomens soms torenhoge premies moeten betalen. Het nieuwe decreet kent geen terugwerkende kracht, zodat de personen die nu onder de regeling van vier jaar vallen deze termijn behouden.

Print dit artikel

Woonlandfactor Frankrijk ongewijzigd

In 2008 is de woonlandfactor voor Frankrijk gehandhaafd op 0,6935. In 2008 is de vaste bijdrage omhoog gegaan van € 88,25 naar € 100 per maand. Rekening houdend met de woonlandfactor betekent dit een bijdrage van € 61,20 voor een in Frankrijk wonende Nederlander die een uitkering of pensioen uit Nederland ontvangt. Voor ieder meeverzekerd gezinslid van 18 jaar of ouder die in een EU-land woont, is bovendien eenzelfde vaste bijdrage per maand verschuldigd.
Voor iedere verzekerd is daarnaast ook inkomensafhankelijke bijdragen Zvw en AWBZ verschuldigd. Ook deze bijdragen worden berekend met behulp van de woonlandfactor.
Als uitgangspunt gelden de percentages, die men in Nederland over het inkomen zou moeten betalen:
- 7,2 % over loon, WAO-/WAZ-uitkering, Anw- en AOW-pensioen; en
- 5,1 % over overige inkomsten.
De bijdrage wordt niet alleen geheven over het inkomen uit Nederland, maar ook over eventuele inkomsten uit een ander land. In totaal kan de bijdrage in 2008 worden berekend over maximaal € 31.231.
Ook bij de berekening van de bijdragen AWBZ geldt als uitgangspunt het percentage, dat men in Nederland over het inkomen zou moeten betalen:
- 12,15% over het inkomen in de eerste en tweede belastingschijf (ook al is men niet in Nederland belastingplichtig).
De bijdrage wordt niet alleen geheven over het inkomen uit Nederland, maar ook over eventuele inkomsten uit een ander land. In totaal kan de bijdrage worden berekend over maximaal € 31.589.

Voorbeeldberekening bij alleen AOW van € 1200 per maand met één gezinslid; het maandbedrag wordt uiteraard aanzienlijk hoger als ook de andere inkomsten, zoals een bedrijfspensioen, wordt meeberekend. Over die ‘overige’ inkomsten wordt 5,1% bijdrage ingehouden, gecorrigeerd met de woonlandfactor. 

Vaste bijdrage van € 100 x woonlandfactor Frankrijk van 0,6935                           €  69,35
Bijdrage over € 1200 AOW x woonlandfactor Frankrijk x  7,2%                              €  59,91
Bijdrage AWBZ over € 1200 AOW x woonlandfactor Frankrijk x 12,15%                   € 101,11
Vaste bijdrage voor gezinslid van € 100 x woonlandfactor Frankrijk van 0,6935       €  69.35
Per maand (er is geen rekening gehouden met eventuele heffingskortingen)         € 299,72


Er zijn vier statussen mogelijk voor ziektekostenverzekering bij emigranten:

1. Verzekerd onder het Nederlandse stelsel bijvoorbeeld door inkomen uit arbeid in alleen Nederland;
2. Verzekerd onder het Franse stelsel, bijvoorbeeld door werken in alleen Frankrijk;
3. Verdragsgerechtigd met verplichte aanmelding bij CVZ (College voor Zorgverzekeringen), bijvoorbeeld door (alleen) wettelijk pensioen uit Nederland of als gezinslid van een in Nederland verzekerde zonder eigen recht op verzekering in Frankrijk;
4. Particulier verzekerd, bijvoorbeeld wie van zijn vermogen leeft in Frankrijk of een niet-wettelijk pensioen uit Nederland heeft.

De verdragsgerechtigdheid is geen verzekeringsplicht, maar een aanspraak op vergoeding van medische en zorgkosten ten laste van Nederland, naar de regels van het wettelijke stelsel in Frankrijk. Dit vloeit voort uit het Europese sociale zekerheidsrecht (EG1408/71). Die verdragsgerechtigdheid is op de eerste plaats gericht op degenen die een wettelijk pensioen of een wettelijke (langlopende) uitkering vanuit Nederland hebben (waaronder AOW en WAO en bedrijfspensioenen vallend onder een CAO) en hun gezinsleden, gedefinieerd naar Franse definitie (de ayant-droits). Er blijven categorieën emigranten over die noch onder het Franse ziektekostenstelsel vallen, noch verzekeringsplichtig Zvw, noch verdragsgerechtigd zijn. Te denken valt aan degenen die van een particuliere lijfrente of van hun vermogen leven (zonder AOW). Deze zullen particulier verzekerd zijn en kunnen dat blijven, al dan niet bij een Nederlandse verzekeraar.

Collectieve zorgverzekering voor Nederlanders in ht buitenland

Het bestuur van de Stichting Belangenbehartiging Nederlandse Gepensioneerden in het Buitenland (SBNGB) wil de mogelijkheid onderzoeken van een collectieve zorgverzekering voor Nederlanders die in het buitenland wonen. Hierbij zullen niet alleen de mogelijkheden bij de Nederlandse verzekeringsmaatschappijen worden onderzocht, maar ook bij maatschappijen buiten Nederland.

Zo'n constructie zou voordelen in kostprijs en voorwaarden kunnen opleveren als de uitspraak in het proefproces over het keuzerecht inderdaad een keuze tussen  een aansluiting bij het plaatselijke ziekenfonds als verdragsgerechtigde met een E-121 formulier of een aansluiting bij een particuliere verzekeringsmaatschappij mogelijk zal maken. In het laatste geval zal men geen verplichte Zvwbijdragen aan Nederland hoeven te betalen.
Maar ook als het keuzerecht niet gerealiseerd zal worden, of pas op langere termijn, dan kan een collectieve verzekering in bepaalde gevallen een oplossing bieden. Er bereiken de Stichting berichten uit diverse landen dat er belangstelling is om naast de verplichte ziekenfondsverzekering een particuliere verzekering met volledige dekking aan te gaan, mocht dit tegen aanvaardbare kosten en voorwaarden kunnen gebeuren.
Het bestuur wil in eerste instantie inzicht krijgen in de belangstelling die voor een collectieve verzekering bestaat.
Klik hier om de gegevens in te vullen.

Print dit artikel

Lange arm Belastingdienst reikt steeds verder; nieuwe afdeling ondervraagt Buitennederlanders

Belastingdienst wil inkomensgegeven van Nederlanders in het buitenland

De Belastingdienst in Heerlen die de Nederlanders in het buitenland onder zijn hoede heeft, wil de inkomens weten van Nederlanders in het buitenland. Al deze mensen zullen worden aangeschreven en moeten een formulier invullen.
De Belastingdienst onderneemt die actie op verzoek van Belastingdienst/Toeslagen en het College voor zorgverzekeringen (CVZ). Het gaat om het niet in Nederland belast inkomen (NiNbi).

Belastingdienst Toeslagen keert de zorg-, huur- en kinderopvangtoeslag uit. De voorlopige berekening van deze toeslagen is gebaseerd op een schatting. Voor de definitieve berekening van de hoogte van de toeslag zal het toetsingsinkomen definitief vastgesteld moeten worden. Hiervoor is het wereldinkomen van de betrokkenen van belang.
Het CVZ heft een bijdrage van verdragsgerechtigden (en hun gezinsleden). Deze bijdrage is samengesteld uit een nominaal premiedeel, een pseudo AWBZ-deel en een pseudo Zvw-deel. De bijdrage wordt berekend op basis van het wereldinkomen van de verdragsgerechtigde (of de gezinsleden). Het wereldinkomen is het inkomen dat men in Nederland heeft plus het inkomen dat men buiten Nederland heeft.

Iemand die in het buitenland woont, of daar heeft gewoond, ontvangt een formulier Opgaaf wereldinkomen, als over 2006 recht bestond op een toeslag. Ook verdragsgerechtigden of gezinsleden die een bijdrage verschuldigd waren aan het CVZ ontvangen deze opgaaf. Iedere verdragsgerechtigde, gezinslid, toeslaggerechtigde en toeslagpartner ontvangy een eigen opgaafformulier. Iemand die zowel een bijdrage
verschuldigd is als een toeslag ontvangt, ontvangt maar één opgaaf. De hoogte van het inkomen wordt in een beschikking vastgelegd en aan belanghebbende toegezonden. Tevens worden deze inkomensgegevens aan Belastingdienst/Toeslagen en het CVZ verstrekt. Op basis van het wereldinkomen bepaalt Belastingdienst/Toeslagen de definitieve hoogte van de toeslagen. Het CVZ bepaalt hiermee de definitieve hoogte van de bijdrage. Hierover ontvangt men van deze instanties apart bericht.

Als men het niet eens bent met het bedrag van het vastgestelde ‘Niet in Nederland belast inkomen’ dat op de beschikking staat, kan hiertegen bezwaar worden gemaakt. De verzending van de Opgaven wereldinkomen vindt plaats vanaf 22 februari 2007. Verlenging van de inlevertermijn is mogelijk. Dit kan schriftelijk worden aangevraagd. Als iemand uitstel vraagt voor zowel de aangifte Inkomstenbelasting als voor de Opgaaf wereldinkomen, moet dit voor beide formulieren apart worden aangevraagd.

Bij de Belastingdienst/Limburg/kantoor Buitenland zal een aparte afdeling worden ingericht voor het NiNbi-proces. Momenteel is de projectgroep NiNbi ermee belast dit proces vorm te geven. Uitsluitend voor NiNbi is onderstaand adres in gebruik genomen. Belastingdienst, Postbus 2546, 6401 DA Heerlen, Nederland. 
Algemene informatie en vragen over NiNbi worden beantwoord door de
Belastingtelefoon Buitenland. Bereikbaar via +31 55 538 53 85, op maandag tot en met donderdag van 8.00 tot 20.00 uur en op vrijdag van 8.00 tot 17.00 uur. 
Meer informatie over toeslagen is te vinden op www.toeslagen.nl en meer informatie over de premievervangende bijdrage op www.cvz.nl.

Zorgtoeslag ook voor 'buitenlanders'

Het recht op zorgtoeslag is in het algemeen van toepassing op alleenstaanden en paren die verzekeringsplichtigen Zvw zijn. Dit geldt ook als zij in het buitenland wonen. Men moet daadwerkelijk verzekerd onder de Zvw (en dus de nominale premie betalen) om het recht te kunnen verkrijgen. De Belastingdienst gaat – maandelijks - toetsen of een aanvrager (en zijn partner) wel echt terug te vinden is in het bestand van verzekerden. Als de partner niet verzekerd is krijgt men slechts 50% van de zorgtoeslag.
 
Aangezien de zorgtoeslag tegemoet wil komen in de nominale premie hebben kinderen beneden de 18 jaar geen recht op zorgtoeslag. Een bij een (echt)paar inwonend kind boven de 18 heeft een zelfstandig recht op zorgtoeslag als het aan de voorwaarden voldoet.
Gehuwden hoeven niet noodzakelijk bij elkaar te wonen om toch als partner voor de zorgtoeslag beschouwd te worden, voor anderen geldt dat wel.

De zorgtoeslag wordt per maand berekend en toegekend. De aanvraag over het jaar 2006 kan tot 1.4.2007 schriftelijk bij de Dienst Toeslagen worden gedaan (zie ook www.toeslagen.nl). De Dienst Toeslagen (0031 555 385 385) is onderdeel van de Belastingdienst, maar niet geÏntegreerd met het onderdeel dat de inkomstenbelasting heft. Zowel binnenlandse als buitenlandse belastingplichtigen komen – als ze Zvw verzekerd of verdragserechtigd zijn – in aanmerking voor de zorgtoeslag. De zorgtoeslag is (in Nederland) geen belastbaar inkomen. Aanvragen van zorgtoeslag boven een verwacht verzamelinkomen in 2006 van € 25.068 voor een alleenstaande en € 40.120 voor een paar, heeft geen zin: daarboven bestaat geen recht op zorgtoeslag. De  maximale zorgtoeslag wordt € 403  voor de allerlaagste inkomens (alleenstaanden) en € 1155 voor een paar.

De zorgtoeslag voor Nederlanders in het buitenland
'Leuker kunnen we het niet maken'

Print dit artikel

Met dit formulier, te verstrekken door het CVZ, gaat men naar de plaatselijke CPAM om te worden ingeschreven voor de ziektekostenverzekering van de Sécurité sociale, de Sécu. Niet-WAO’ers kunnen dan rekenen op een vergoeding van in het algemeen 70% van de gemaakte kosten. Ontvangers van WAO vallen in Frankrijk onder het 100% vergoedingentarief. Men zal zelf voor een aanvullende verzekering moeten zorgen bij bijvoorbeeld een Franse maatschappij. De basisvoorzieningen zijn overigens in Frankrijk wel ruimer, zoals tandartszorg.

Voor degenen die zich met het E-121 formulier  (tweevoud) aanmelden: de plaatselijke CPAM's zijn veelal onbekend met de procedure. Vervoeg je daarom bij de overkoepelende CPAM in bij voorkeur de hoofdplaats van je departement waar ook een bureau voor immigrés is of een afdeling Service Relations Internationales. Je bent meestal direct aan de beurt. De beambten weigeren meestal contact op te nemen met CVZ voor een E-121 formulier "famille" voor de echtgenot(e); die moet men zelf  in tweevoud aanvragen bij het CVZ.
 
Verder meenemen met kopie:
 
Uittreksel geboorteregister van ieder
Uittreksel huwelijksakte (niet het trouwboekje)
Attestation sur l'honeur
Rekening EDF of  GDF
Inschrijving of jaarafrekening AOW
Paspoort
RIB
 
De uittreksels, indien niet voorhanden, moeten worden aangevraagd bij de Burgerlijke Stand van de  gemeenten. Sommige verlangen eerst  ontvangst van de leges; er zijn er ook die toezenden, al dan niet met acceptgiro.
De Attestation sur l'honeur is een zelf op te maken verklaring door de conjoint(e) dat er geen bijverdiensten/arbeidsinkomen is. Een RIB is een bankpapiertje waarop de bankgegevens staan (Relevé d'identité bancaire).

De club van gepensioneerde Nederlanders in het buitenland heeft enkele adviezen verstrekt over de behandeling van het formulier E-121 voor Nederlanders in Frankrijk die al verzekerd zijn bij de CPAM.

Wie van het CVZ in het kader van de Zorgverzekeringswet een formulier E-121 ontvangen heeft en al eerder was ingeschreven bij de Caisse Primaire d'Assurance Maladie (CPAM) en rechtstreeks in Frankrijk de premie aan de CPAM betaalt, kan aan deze Caisse vragen het formulier terug te zenden aan het CVZ, onder de aantekening dat betrokkene al bij de CPAM is verzekerd. Deze verzekerden zijn in de meeste gevallen Nederlanders die via de CMU (couverture maladie universelle) zijn verzekerd en zelf premie aan de CPAM betalen, of Nederlanders die in Frankrijk salaris of Frans pensioen ontvangen.
Een andere ervaring: Inderdaad is Frankrijk volledig op de hoogte van de achtergronden van E 121-gangers. De CPAM hanteert namelijk verschillende regimes voor werkenden, gepensioneerden, WAO-ers en anderen. Ook de overgang van bijvoorbeeld een particuliere verzekering anno 2005 naar de ZVW anno 2006 ziet de CPAM als een verandering van regime.

Betrokkene dient zelf het initiatief te nemen om een verandering van verzekerings- en/of inkomensstatus (bijv. overgang van WAO naar AOW) aan de CPAM door te geven en een papieren carrousel in werking te zetten : verandering van regime en actualiseren van de Carte Vitale. Dat heeft alles te maken met mogelijke wijziging van de forfaitaire vergoedingsschalen (lees : kosten) bij overgang naar een ander regime.

Het formulier is door het CVZ gedeeltelijk ingevuld. De opengelaten vakken moeten als volgt worden ingevuld: A1 blanco laten. A5 blanco laten als het gezinslid een eigen formilier E-121 heeft ontvangen, zo niet dan invullen. Vermeld onder 5.5 het Nº d'immatriculation de l'assuré van het CPAM.  Het CPAM dient de vakken B 8 en B10 in te vullen. Hierbij moeten 8, 8.1 en 8.2 worden aangekruist.
In de informatiebrochure die door het CVZ met het formulier wordt meegezonden staat onder "Al Verzekerd" het volgende: 'Het is mogelijk dat U in Frankrijk al verzekerd bent tegen ziektekosten. Als de basis een Franse wettelijke regeling is (bijvoorbeeld omdat U in Frankrijk werkt of een Frans wettelijk pensioen ontvangt), dan zal de CPAM waarbij U het formulier inlevert, het formulier aan het CVZ terugzenden, met de mededeling dat U al verzekerd bent. U bent dan in Nederland geen bijdrage verschuldigd. Na ontvangst van dat bericht zal het CVZ de instantie waarvan U Uw pensioen of uitkering ontvangt, verzoeken de inhouding van de bijdrage stop te zetten en de inmiddels eventueel ten onrechte ingehouden bijdrage aan U terug te betalen.'

Nieuw telefoonnummer College voor Zorgverzekeringen Het hoofd van de afdeling Buitenland van het CVZ is niet zo blij met het circuleren op onze website en forum van het e-mailadres van de begripvolle en klantvriendelijke medewerkster mevrouw Van Loon. Haar baas drs. J. Luursema schrijft ons: 'Het is ook in uw belang en dat van vele andere klanten dat wij de vele vragen die er zijn niet alleen maar aan het adres van mevrouw Van Loon richten. Ik verzoek u dan ook om zoveel mogelijk gebruik te maken van het algemene nieuwe telefoonnummer 0031 10 428 9551 of van de speciale pagina op de buitenlandsite van het CVZ, www.buitenland.cvz.nl. Dar kan ook aan aanvraagformulier voor E-121 worden geprint, dat ingevuld en ondertekend gestuurd moet worden naar College voor zorgverzekeringen, Postbus 320, NL-1110 AH Diemen, Nederland.

Gezinsleden wel of niet meeverzekerd

De zaken op een rijtje:

1. Man Zvw verzekerd (bijv. krachtens werken in Nederland), de vrouw ook.
2. Man Zvw verzekerd, de vrouw verzekerd onder het wettelijke stelsel van Frankrijk.
3. Man Zvw verzekerd, de vrouw verdragsgerechtigd krachtens EG1408/71
4. Man verdragsgerechtigd op grond van wettelijk pensioen uit Nederland  krachtens EG1408/71, vrouw idem.
5. Man verdragsgerechtigd op grond van wettelijk pensioen uit Nederland  krachtens EG1408/71, vrouw verdragsgerechtigd als gezinslid van de man.

Hoe zit het nu met de bijdragen voor de Zvw?

1. Man betaalt nominale premie en inkomensafhankelijke bijdrage. Vrouw: idem
2. Man als onder 1. Vrouw betaalt volgens de regels van het Franse ziektekostenstelsel, de Sécurité sociale, uitgevoerd door de CPAM. Als het Franse stelsel tot medeverzekering van de man zou leiden, vervalt vermoedelijk de verzekeringsplicht Zvw voor de man.
3. Man als onder 1. Vrouw betaalt een inkomensafhankelijke bijdrage krachtens EG1408/71 en krachtens de ZVW. De inkomensafhankelijke bijdrage bestaat uit drie delen (nominaal, zuiver voor ZVW bedoelde bijdrage en een deel bedoeld voor het AWBZ-deel). De ZVW is niet langer tot een wettelijke pensioen genietende verdragsgerechtigde beperkt, maar door wijziging op basis van de Aanpassings- en Invoeringswet ZVW zijn alle verdragsgerechtigde gezinsleden begrepen onder dit artikellid (ook gezinsleden van werknemers, zelfstandigen, werklozen en aanvragers van een pensioen).
4. Beiden betalen ieder voor zich de inkomensafhankelijke bijdrage voor verdragsgerechtigden.
5. Als onder 4 voor man en vrouw.

Merk op dat voor regeling van de betalingsplicht voor verdragsgerechtigde gezinsleden nog het nodige moet worden aagepast in de EG1408/71. Het CVZ verwachtte dat dit voor 1.1.2006 zou gebeuren, maar helderheid op dit punt bestaat nog steeds niet.

Print dit artikel

Gepensioneerden verliezen proces

(04.02.08) De Amsterdamse rechtbank heeft op 1 februari de bezwaren van in het buitenland wonende Nederlanders over de uitvoering van de Zorgverzekeringswet ongegrond verklaard. De rechtbank meent niet dat er een recht van keuze kan zijn en verwerpt het bezwaar dat de berekening van de woonlandfactor niet correct is. De uitspraak is hier te lezen.

Zorgverzekering buitenlanders: politiek moet huiswerk overdoen

(22.10.07) Oud-Eurocommissaris Frans Andriessen en zijn medestrijder dr. J. Ramaer tegen het kwaad van de Zorgverzekeringswet voor Nederlanders in het buitenland, hebben na enige tijd van radiostilte de zaken weer eens op een rijtje gezet. In het oktober-nummer van het NederBelgisch Magazine vragen zij zich af of de Nederlandse overheid nu eindelijk zijn huiswerk gaat overdoen.

De laatste ontwikkelingen: tegen het CVZ (College voor Zorgverzekeringen) werd door velen bezwaar aangetekend tegen de opgelegde verplichting om formulier E121 in te dienen en zich aan te melden bij het ziekenfonds in eigen land. Het CVZ verklaarde het bezwaar niet-ontvankelijk. Bovendien werd bezwaar gemaakt tegen een 'voorlopige afrekening van het CVZ, waarbij velen werden gesommeerd bij te betalen omdat in 2006 te weinig 'bijdragen' van het (bedrijfs)pensioen afgetrokken zouden zijn. Ook dit bezwaar werd afgewezen.Tegen beide afwijzingen is nu bij de rechtbank beroep aangetekend.
Tegen de SVB (Sociale Verzekeringsbank) werd door velen bezwaar aangetekend omdat er op de AOW uitkeringen 'buitenlandbijdragen' werden ingehouden. Tegen de afwijzende 'beschikking op bezwaar' werd eveneens beroep aangetekend bij de rechtbank. In alle gevallen gaat het om proefprocedures aan de hand van zeven ingediende beroepschriften. Dat betekent dat de uitspraken van de rechter zullen gelden voor alle getroffen gepensioneerden.'
Volgens de twee in België wonende activisten is er nu een goed contact met de Tweede Kamer, er wordt althans geluisterd naar de klachten en suggesties van de stichtingen en verenigingen van gepensioneerden in het buitenland. Dit is van belang omdat er in het najaar een zitting over de zorgwet komt. De minister zal dan een 'masterplan'  voorleggen. De groep van 100.000 gepensioneerden buiten Nederland wordt in de opsomming van groepen verzekerden achteloos vergeten.'In den Haag houdt de wereld blijkbaar nog steeds op bij Roosendaal', aldus Andriessen en Ramaer.
Toch moet er een opening gemaakt kunnen worden. Immers, op 14 mei schreef de minister een brief aan de Kamer en daarin staat o.a.: 'Het belang en de keuzevrijheid van patiënten staan centraal. Maar niet onvoorwaardelijk. Uitzonderingen zijn mogelijk, bijvoorbeeld indien blijkt dat het bestaan van grensoverschrijdende zorg een risico oplevert voor de financiële houdbaarheid van het systeem als geheel. Solidariteit is en blijft een kernbegrip bij het vormgeven van gezondheidszorgbeleid, ook in Europese context. Dat is de uitdaging waarvoor wij in Europa staan…..etc.' Als de minister deze beginselen eens toepaste op die 100.000 vergeten medeburgers. Keuzevrijheid is hun ontnomen, zo ook solidariteit.'
Een brief van een verzekeraar aan een pensioentrekker meldt achteloos dat de solidariteit nu tot het verleden behoort. Een citaat: Er was '…voorheen sprake van een solidariteitsheffing onder 'jongeren' waardoor de premie voor 'ouderen' (via een wettelijke maatregel) kunstmatig laag gehouden kon worden. Vanaf 1 januari jl. moeten ouderen zelf een dekkende premie gaan betalen.' Het is ietwat tragikomisch dat de Staat – dank zij het sanctioneren van de contractbreuk – zichzelf opzadelde met ca. 40.000 ex-particulier verzekerden die zij dwong tot aansluiting bij het collectieve systeem.Die kosten haar nu geld. Eerst dacht zij winst te maken, maar de rechter dwong haar op 31 maart 2006 tot het invoeren van de woonlandfactor, die de winst in verlies deed omslaan. Zoals bekend wordt de woonlandfactor verkeerd berekend, dus er is een  kans dat deze verder ten nadele van de staat gaat veranderen. Tot nu toe zijn vele pogingen om met de minister serieus in gesprek te komen vergeefs geweest. Wellicht is dit een gevolg van het feit dat de rammelende toepassingswet heel veel problemen oproept. Men denke aan het keuzerecht, de woonlandfactor, solidariteit, alsook de particuliere contracten - alles het gevolg van een bijzonder slecht doordachte wet. Vanzelfsprekend is de minister door het bestuur in een uitvoerig schrijven met bijlagen op het een en ander geattendeerd.
De Europees-rechtelijke aspecten komen in Amsterdam ook aan de orde: strijdigheid met de vrijheid van migratie en vestiging, onjuiste interpretatie en toepassing van de richtlijn die voorziet in de coördinatie van de sociale verzekeringen – op basis van vrijwilligheid in plaats van dwang (EU richtlijn 1408/71).
Overheid en politiek in den Haag zullen hun huiswerk over moeten maken. Wellicht kan de uitspraak van de rechter in Amsterdam daarbij helpen, aldus de twee scribenten


Nieuwe proefprocedures bij de Rechtbank Amsterdam

(14.09.07) Bij de Rechtbank Amsterdam zijn tien nieuwe proefprocedures gestart over zowel het keuzerecht als de woonlandfactor, zo meldt de advocaat van de verenigingen van gepensioneerden in het buitenland.

Bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB) lagen van vijf appellanten uit de oude beroepsprocedures nog bezwaren tegen de inhouding van de Zvw-bijdrage op hun AOW-uitkering. Na een beslissing op bezwaar van de SVB is daar nu beroep tegen ingesteld. Daarnaast zijn twee personen die
net 65 jaar zijn geworden bereid gevonden deel te nemen aan de proefprocedures. Zij hebben een (eerste) besluit van de SVB ontvangen waarin wordt aangegeven dat zij recht hebben op een AOW-uitkering en dat een Zvw-bijdrage gaat worden ingehouden op hun uitkering. Daar is bezwaar tegen aangetekend en tegen de beslissing op bezwaar is nu ook beroep ingesteld.
Daarnaast heeft het CVZ besluiten genomen die voor bezwaar vatbaar zijn. Dat zijn de voorlopige jaarafrekeneningen voor 2006. Drie appellanten uit de oude beroepsprocedures hadden zo'n voorlopige jaarafrekenening ontvangen. Daar is bezwaar tegen aangetekend en nu is tegen de
beslissingen op bezwaar beroep ingesteld.
Alle beroepen zijn ingesteld bij de Rechtbank Amsterdam, sector bestuursrecht. In alle procedures is een verzoek tot versnelde behandeling ingediend en waar mogelijk is om voeging van de zaken
verzocht, zodat CVZ én SVB in één zaak aan "dezelfde tafel" zitten. Het is nu aan de Rechtbank te bepalen of zij de verzoeken willen inwilligen.
Bij versnelde behandeling zal de Rechtbank zelf de verkorte termijnen bepalen. Hoe snel één en ander zal verlopen na eventuele inwilliging van het verzoek hangt dus van de Rechtbank af. Ter indicatie: de Raad van State heeft vorig jaar het verzoek om versnelde behandeling ingewilligd.
Bij de Raad van State zijn vorig jaar op 18 september beroepschriften ingediend en vond op 19 december de zitting plaats.

Geanonimiseerde versies van de besluiten op bezwaar en de
beroepschriften kunt u hier vinden:
- CVZ: beslissing op bezwaar, beroepschrift
- SVB: beslissing op bezwaar, beroepschrift_
Deze zijn representatief voor de beslissingen op bezwaar en de beroepschriften in de andere proefproceudures.

Raad van State doet 'betreurenswaardige' uitspraken

(25.04.07)Woensdag 25 april heeft de Raad van State uitspraak gedaan in alle beroepszaken over het keuzerecht en de woonlandfactor, kwesties die verband houden met de invoering van de Zorgverzekeringswet Zvw. Deze beroepen waren gericht tegen de brieven van het College voor Zorgverzekeringen CVZ aan individuele gepensioneerden in het buitenland, waarin werd meegedeeld dat hij onder de Zvw bijdrageplichtig is en wat de hoogte van de  woonlandfactor is. In alle zaken heeft de Raad van State geoordeeld dat het CVZ de ingediende bezwaren niet-ontvankelijk had moeten verklaren. Na vele maanden is de Raad van State niet verder gekomen dan een oordeel over een vormkwestie. De Stichting die de belangen van Nederlandse gepensioneerden in het buitenland behartigt, vindt de uitspraken dan ook 'betreurenswaardig'.

Het CVZ had de brieven waartegen de bezwaren zich richtten niet als voor beroep vatbare besluiten moeten aanmerken. Volgens de Raad van State hebben de brieven geen rechtsgevolgen, maar bevestigen zij slechts wat de positie van de betrokkene volgens de wet is. Het gevolg van de uitspraken van de Raad van State is dat nieuwe bezwaar- en beroepsprocedures moeten worden opgestart tegen besluiten waarbij daadwerkelijk inhoudingen zijn gepleegd op pensioenen uit hoofde van de Zorgverzekeringswet. Weliswaar kunnen in die nieuwe beroepszaken dezelfde inhoudelijke argumenten worden aangevoerd als in de door de Raad van State besliste zaken, maar een en ander betekent dat een vertraging van vele maanden dreigt te ontstaan, zo legt het Stichtingsbestuur uit.

De uitspraken van de Raad van State zijn om meerdere redenen betreurenswaardig, meent de advocaat van de Stichting in een toelichting op de teleurstellende uitspraken van het rechtscollege. 'Ten eerste omdat vorig jaar door de vertegenwoordigers van de Stichting en vertegenwoordigers van het CVZ uitvoerig overleg is gevoerd over de procedurele afhandeling van de bezwaren tegen de verplichte aansluiting bij de ziekenfondsen in de woonlanden (anders gezegd: de ontkenning van het keuzerecht door de Nederlandse overheid) en tegen de woonlandfactor. Doel van dit overleg was tot een efficiënte en snele afhandeling van de aan te spannen proefprocedures over het keuzerecht en de woonlandfactor te komen. Het CVZ was uitdrukkelijk bereid daaraan mee te werken, hetgeen van de zijde van de Stichting uiteraard zeer op prijs is gesteld. Van de zijde van het CVZ is toen uitdrukkelijk het standpunt ingenomen dat de hiervoor genoemde brieven als voor beroep vatbare besluiten moesten worden aangemerkt. De proefprocedures zouden dan ook tegen deze brieven moeten worden gericht, aldus de vertegenwoordigers van het CVZ. De vertegenwoordigers van het CVZ baseerden hun standpunt op rechtspraak over ontvankelijkheidsvraagstukken van de Centrale Raad van Beroep, de hoogste rechter in Nederland in beroepszaken inzake sociale zekerheid. De advocaten van de Stichting hebben bij die gelegenheid aangegeven dat andere rechters in het verleden anders hadden geoordeeld over ontvankelijkheidsvraagstukken dan de Centrale Raad van Beroep. Dit was geen reden voor de vertegenwoordigers van het CVZ om het eigen standpunt bij te stellen. Conform de vervolgens gemaakte procedureafspraken heeft het CVZ dan ook de bezwaarschiften in de door de Stichting aanhangig gemaakte proefprocedures ontvankelijk verklaard en inhoudelijk beoordeeld.'

De Raad van State heeft expliciet te kennen gegeven dat hij niets te maken heeft met eventuele procedureafspraken en zelfstandig geoordeeld dat geen beroep mogelijk is tegen de genoemde brieven van het CVZ. Daarmee geeft de Raad van State eigenlijk aan dat het CVZ ten onrechte de gepensioneerden heeft opgeroepen om hun bezwaarschriften te richten tegen zijn brieven. Dit verklaart ook waarom het CVZ door de Raad van State in de kosten van de beroepsprocedures is veroordeeld. Dat betekent niet dat het CVZ te kwader trouw heeft gehandeld, maar wel dat onnodig zeer veel tijd is verloren en namens de gepensioneerden onnodige proceskosten zijn gemaakt (bedacht moet worden dat de door de Raad van State uitgesproken proceskostenveroordeling een onbeduidend bedrag betreft).

Die vertraging is nog eens vergroot door het feit dat halverwege de beoordeling van de bezwaren door het CVZ, het Ministerie van Volksgezondheid heeft aangedrongen op inschakeling van het kantoor van de landsadvocaat. Mede om die reden zijn de besluiten op de bezwaarschriften gericht tegen het keuzerecht enkele maanden later genomen dan oorspronkelijk door het CVZ was beoogd. Ook de landsadvocaat heeft kennelijk niet aangegeven dat het CVZ procedureel op het foute spoor zat door bezwaar open te stellen tegen de eerdergenoemde brieven. Dit maakt de uitkomst van de beroepsprocedures voor de Raad van State extra betreurenswaardig.

Ten derde is betreurenswaardig, vindt de advocaat van de Stichting, dat de Raad van State, in de wetenschap dat sprake was van een spoedprocedure over een principiële aangelegenheid, in de zaak over het keuzerecht eerst vér na het verstrijken van de wettelijke termijn uitspraak heeft gedaan. De beroepen zijn ingediend in september 2006. Niets had de Raad van State belet om reeds direct na indiening van de beroepen de vraag op te werpen of wel sprake was van voor beroep vatbare besluiten van het CVZ. In dat geval was veel minder tijd verloren gegaan.

Pijnlijk is dat de Raad van State, die sedert 1 januari 2007 overigens als gevolg van een wetswijziging niet langer de bevoegde rechter is in beroepszaken over de Zorgverzekeringswet, gemeend heeft juridisch doctrinaire gronden zwaarder te moeten laten wegen dan het recht op een effectieve en snelle rechtsbescherming, en dat in een zaak waarin de belangen van vele tienduizenden personen van gevorderde tot zeer hoge leeftijd in het geding zijn. De Raad van State is tijdens de diverse zittingen met klem op die laatste belang gewezen, maar heeft daaraan blijkens de uitspraken geen enkel gewicht toegekend.

Wat is de praktische betekenis van de uitspraken van de Raad van State? Zoals de Raad van State in zijn uitspraken aangeeft, kan iedere pensioengerechtigde bezwaar aantekenen tegen het besluit tot inhouding van een Zvw-bijdrage op zijn (AOW-)pensioen. Een dergelijke besluit is wél een besluit waartegen bezwaar en beroep openstaat. Een aantal gepensioneerden heeft reeds bezwaarschriften ingediend tegen deze besluiten. De afhandeling van deze bezwaren is in alle gevallen opgeschort in afwachting van de uitkomst van de proefprocedures voor de Raad van State. De Stichting zal opnieuw in overleg treden met het CVZ  en de Sociale Verzekeringsbank met het doel te bewerkstelligen dat alsnog zo spoedig mogelijk wordt beslist op de aanhangige bezwaren in een aantal te selecteren proefprocedures. Teneinde de vertraging zoveel mogelijk te beperken, zullen in beginsel de nieuwe proefprocedures onder de namen van dezelfde personen worden gevoerd als de proefprocedures die voor de Raad van State zijn gevoerd. Helaas is opnieuw een beslissing op bezwaar nodig van de bevoegde overheidsinstantie, alvorens beroep bij de rechter kan worden ingesteld. Het is zaak dat de verantwoordelijke overheidsinstanties deze beslissingen op bezwaar zo spoedig mogelijk nemen. Gelet op het ongelukkige verloop van de procedures tot nu toe, mag van de overheidsinstanties worden verwacht dat zij daarbij maximale medewerking verlenen.

Nadat op de bezwaren in de nieuwe proefprocedures is beslist, zal beroep moeten worden ingesteld bij de Rechtbank te Amsterdam. In beginsel kunnen daarbij dezelfde processtukken in het geding worden gebracht als eerder bij de Raad van State. Indien de overheidsinstanties en de Rechtbank meewerken, zouden mogelijk nog voor het eind van 2007 uitspraken beschikbaar kunnen zijn in de nieuwe proefprocedures. Al met al betekenen de uitspraken van de Raad van State derhalve een tijdsverlies van vele kosten, en in feite onnodige extra proceskosten.

'De Stichting is echter vastberaden op de ingeslagen weg voort te gaan, en voor de Amsterdamse Rechtbank nieuwe proefprocedures te voeren met het doel alsnog rechterlijke uitspraken te krijgen over het keuzerecht en de geldigheid van de woonlandfactor', aldus de Stichting.